1e operatie

Vandaag mijn eerste operatie gehad.. YES!!!!

Ik was al een aantal weken aan het aftellen, maar iedere week had ik gelukkig wel iets wat eerst de prioriteit kreeg. Zo ging ik eind maart de Strong Viking Mud run 13 km met mijn vader doen, een aantal verjaardagsfeesten van vrienden en afgelopen weekend Pasen vieren met de familie. Dit waren goede afleidingen en zo kon ik mijn zenuwen onder controle houden. Dit ging allemaal goed… tot gisteren, dinsdag, want toen begonnen de zenuwen en spanningen echt wel te komen. De hele dag misselijk, afgeleid en alleen maar bezig met de 1e operatie die vandaag ging plaatsvinden.

 

Voor de nazorg had ik gisteren eerst nog een intake bij een fysiotherapeute die oedeemtherapie geeft. Een prettig gesprek, ervaren vrouw die mij op mijn gemak stelde. Ook moest ik gisteravond al aan de antibiotica beginnen. Voor een goede nachtrust nog 2 paracetamol ingenomen, maar helaas dat hielp niet tegen de spanning. Slecht geslapen, vroeg wakker en met moeite toch nog een ontbijt naar binnen gekregen.

 

 

Daar zat ik dan in de wachtkamer om 07.30u. Geen idee wat mij te wachten stond, maar dat ik zenuwachtig was, dat was een feit. Om 08.00 werd ik verzocht naar de steriele zone te komen. Hier kreeg ik het allermooiste jasje ooit aan, met zeer charmant onderbroekje en een netje voor op mijn hoofd. Alles voor een steriele zone! Ahum.. De assistente bracht mij naar het bed, waar we alle belangrijke informatie nog een keer doornamen. Ondertussen kreeg ik paracetamol en kalmeringstabletjes. Rond 08.30u werd ik naar de operatiekamer begeleid. Hier werd ik door een andere assistente steriel gemaakt en mocht ik fijn even in mijn blote kont op een krukje gaan staan. “Uiteraard mevrouw, mijn schaamte ben ik vandaag allang kwijt geraakt”.. Daar kwam dr. Boonen met de ‘verlossende woorden’ dat de operatie ging beginnen. Eerst werden mijn beide onderbenen verdoofd. Om heel eerlijk te zijn, was dit echt niet pijnloos. Een aantal spuiten op meerdere plekken en vervolgens ging de canule mijn been in (naar de plekken die niet verdoofd waren) om de verdoving erin te spuiten. Pijnlijk! Pijnlijk! Vervolgens moest de verdoving een half uur inwerken en kon daarna de liposuctie beginnen. De assistente steunde mij gedurende de hele tijd, met lieve woorden dat ik het heel goed deed en mij sterk hield. Ook probeerde ze nog een fijn gesprek aan te gaan over van alles en nog wat. Eerlijk.. Het enige wat ik toen dacht was .. SSSSTTT!!!

 

 

Om 11.00 kwamen dan de echte verlossende woorden “mevrouw Klatt we zijn klaar!” YESSSSSS ik heb het overleefd!!! YESSSSS ik zie verschil!!! IK WIL NAAR HUIS!!!!!!

Een half uur moest ik nog blijven om mijn bloeddruk te controleren en om fijn een kopje soep en ontbijtkoek op te eten. De volgende patiënt lag al te wachten.. Lopende band werk? De assistente kwam nog wel even met mij kletsen. Een hele lieve vrouw! Toch wel fijn dat deze mensen er zijn. Dan voel je je niet alleen. 

 

 

 

Thuis aangekomen werd ik al lekker vertroeteld en verwend door mijn ouders en mijn lieve vriend. Alhoewel ik niet veel meer kon dan alleen op de bank liggen met een zeil en handdoeken onder mijn benen en rusten ging ik tussendoor toch stukjes lopen (lees naar de wc en terug), met ondersteuning.

 

 

 

 

Waar werd ik heel vrolijk van? Alle lieve berichtjes, appjes, telefoontjes, kaartjes en lieve woorden van iedereen! Super bedankt! Dit is echt een hele goede steun en ik voel mij erg geliefd hierdoor! Bedankt lieve mensen!

Nu klaar maken voor een nacht die hopelijk goed zal verlopen. Keep you posted!

Sweet dreams lieve mensen!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *