2e operatie

Hallo!

Zo… mijn 2e operatie zit erop. Dit keer is mijn linker bovenbeen geopereerd. Wederom een heftige ingreep…

Woensdag 5 juli moest ik mij om 07.45 uur melden bij Polikliniek Blaak. Ik ging er deze keer met een andere spanning naar toe. Bij mijn eerste operatie was alles nieuw, zat ik vol adrenaline en wist ik totaal niet wat mij te wachten stond. Ondanks dat ik toen al wel veel gelezen had over de ingreep en veel mensen gesproken had, wist ik niet hoe het zou voelen. Maar deze keer, voor mijn tweede operatie, was dat heel anders. Ik wist heel goed wat mij te wachten stond, hoeveel pijn het ging doen, hoe lang het ging duren en wat de operatie inhield. Of dit een voordeel was? Dat durf ik niet te zeggen.

 

“Mevrouw Klatt mag naar boven komen” klonk het om 08.00 uur. Mijn hart begon sneller te kloppen en met een adrenaline boost door mijn lichaam liep ik best rustig de trap op. Ik moest mij, net zoals bij de eerste operatie, weer in een mooi charmant pakje hijsen en daarna rustig in de steriele zone op het bed gaan liggen. De assistentes waren nog even druk en gaf aan dat ze ’s ochtends altijd wat drukker zijn om de boel weer draaiende te krijgen. ‘Natuurlijk, geen probleem, ga vooral lekker druk doen voor mijn bed aangezien ik heus niet zenuwachtig ben en veel prikkels om mij heen wel kan verdragen’ dacht ik bij mezelf en bleef uiteraard vriendelijk lachen. Dat ik mij ondertussen alweer in ging beelden hoe die lange naalden en spuiten in mijn been zouden landen en een ietwat onprettig dan wel zeer pijnlijk gevoel zouden gaan geven, had heus geen invloed op mijn hartslag.. (lees: mijn zenuwen gierden door mijn lichaam, ik begon al iets te transpireren en mijn ‘wat een mooie dag gaat dit worden’ – gevoel was per direct weg!) Tijdens de voorbereiding om mij operatie-ready te maken, ging de assistente mijn bloeddruk en hartslag opmeten. Deze waren erg hoog, waarop de assistent zei dat ik waarschijnlijk onbewust veel spanning had. Ze vond mij er namelijk heel relax en rustig uitzien (en ik dacht: HOE DAN????). Toch corrigeerde ik haar direct in dat dit niet onbewust is maar heel BEWUST. Jezus wat een spanning!! Een dosis medicatie aan kalmeringstabletten en pijnstillers erin en ik was bijna klaar voor de operatie. Dokter Boonen ging eerst nog een paar mooie strepen op mijn been tekenen zodat hij precies wist hoe en waar hij het vet ging wegzuigen. Ik heb nog even een poging gedaan om deze strepen te kunnen begrijpen en er een logica in te zien maar na een paar seconden gaf ik het op. “Het zal wel”, dacht ik bij mezelf en liep met de assistente mee naar de operatietafel.

 

Een andere assistente ging mij weer steriel maken. Het doekje/watje met alcohol werd rijkelijk over mijn onderstel gesmeerd. Schaamte?! Nee joh! Dat komt niet meer voor in mijn woordenboek, laat staan dat ik nog weet wat dat betekend. Nadat ik eenmaal op de operatietafel lag kwam dokter Boonen binnen en ging de nodige spullen gereed maken. Ik kreeg weer een gordijntje voor mijn gezicht zodat ik de ingreep niet kon zien. Wederom had ik de avond voor de ingreep bedacht dat ik onder het gordijntje ging kijken tijdens de operatie. Maar eenmaal op die operatietafel kwam die gedachte niet meer in mij op, gek hè? Naast mij stond het apparaat dat mijn hartslag en bloeddruk bleef meten. Ik had al bedacht dat ik mij op dat geluid ging focussen en mijn best zou gaan doen om mijn bloeddruk en hartslag laag te houden.


“Zo mevrouw Klatt we gaan beginnen met de operatie”
zei de dokter. Mijn hartslag vloog omhoog, een zweetaanval als nooit te voren en het enige wat ik voor mij zag was.. dat mooie groene gordijn! De dokter lanceert eerst een fijne, niet heel pijnlijke spuit in mijn been. Dit verdoofd een klein gedeelte waardoor hij vervolgens een opening kan maken om met de canule naar binnen te kunnen. En daar ging de canule weer mijn been door om deze te verdoven. Ik kan je vertellen, dit is geen fijn gevoel! Mijn gedachtes vlogen door mijn hoofd: Waarom raak ik niet in shock? Dit doet ongelooflijk veel pijn! Er moet toch nu iets gebeuren met mijn lichaam? Kan mijn lichaam deze pijn verdragen? WAUW.. Lichaam ik ben trots op je! En ondertussen moest ik de pijn weg puffen van de assistente. “Net als bij een bevalling” zei ze tegen mij. ‘Bedankt, ik heb nog geen bevalling meegemaakt maar zeer fijn dat ik straks een prof ben in pijn weg puffen’. De achterkant van mijn bovenbeen was erg gevoelig. Hier waren mijn spieren veel minder ontwikkeld en kon ik de pijn niet tegen gaan met de kracht van mij spieren. Ik denk dat de verdoving erin krijgen ongeveer een half uurtje geduurd heeft. Maar dit kostte zoveel energie van mijn lichaam, dat ik het half uur daarna geslapen heb. Correctie, ik heb nog heel even sociaal gedaan met de assistente maar na 5 minuten gaf ik dat op en viel ik in slaap.

 

Nadat de verdoving eenmaal ingewerkt was ging de liposuctie beginnen. Dit verliep net zoals bij de eerste operatie. Ondanks de verdoving waren er nog een paar plekjes best gevoelig, zoals bij de knie en aan de onderkant van mijn bil. Ik moet eerlijk zeggen dat het gepiep van mijn hartslag een goede afleiding was. Hierdoor ging ik mij focussen op mijn ademhaling en was ik even minder alert op de pijn. TOTDAT… de correctie aan mijn enkel ging beginnen. OH MY GOD!! HELP!! NEEEEEEE!!!! LAAT DIE CORRECTIE MAAR ZITTEN!! Doordat dat stukje op mijn enkel natuurlijk al littekenweefsel was, was de spuit, de verdoving en de liposuctie veel pijnlijker dan mijn hele bovenbeen. De assistente vroeg vriendelijk of de dokter even moest stoppen. “Stoppen? NEE! Als we nu gaan stoppen dan wil ik niet meer dat hij gaat beginnen. Ga maar snel verder.” Gelukkig ging dat stukje best snel en zei de dokter vervolgens dat de operatie klaar was. Met alle kracht en lef die ik nog had vroeg ik of hij wel echt alles had weggehaald en goed de binnenkant van mijn benen had gedaan. Gelukkig was hier het antwoord ‘ja’ op.

 

 

Eenmaal ingepakt met alle matjes mocht ik terug naar de andere kamer om nog een half uurtje bij te komen onder het genot van een soepje en wat lekkers. Ondertussen werd mijn lieve vriend gebeld dat hij zijn vriendin-met-een-slank-been op mocht komen halen. Eenmaal thuis begon het rusten. Mijn lieve ouders hadden mijn bank al lek-proof gemaakt door veel matjes en vuilniszakken op de bank te leggen. Die dag hebben 2 van de 11 wonden nog lang gelekt. Waarvan 1 zelfs zo erg lekte, dat toen ik op stond (want ja ook ik moet gewoon naar de wc) er een harde straal met vocht uit de wond liep. Los van alle pijn, de sterretjes die ik toen zag en de misselijkheid die ik voelde, was dit een grappig gezicht! Maar even terug naar het wc verhaal, dit was serieuze business! Ik had 2 wonden op mijn bil, dus je begrijpt de pijn van het zitten op de wc-bril, of eerder nog, hoe land ik op die wc-bril zonder mij pijn te doen? Dit was onmogelijk, dus ik moest gewoon doorbijten. Eenmaal terug op de bank ging het lekken nog door. De matjes waren vol vocht en moesten vervangen worden.

DE GOUDEN TIP: Dog Pads XL (te koop bij een dierenwinkel)! Zeer grote matten die erg absorberend zijn. Hiermee hadden we de bank opnieuw bekleed en ook gelijk mijn bed mee bedekt. Echt ideaal!

Na de eerste nacht te hebben doorstaan ging ik toch mijn benen even goed bekijken in de spiegel. Veel kon ik nog niet zien omdat mijn been nog erg opgezwollen was.

 

 

 

 

 

Op advies van de assistente ging ik bij de HEMA een strak corrigerend broekje kopen. De steunkousen gaan namelijk maar tot mijn lies en aangezien ook een deel van de zijkant van mijn bil gedaan was moest ik daar het broekje voor dragen.

 

 

 

 

 

 

 

De eerste paar dagen na mijn operatie verliepen best goed. Doordat nu maar 1 bovenbeen geopereerd was, was ik sneller weer mobiel. Mijn andere been moest de compensatie opvangen maar dat ging best goed.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de komende dagen blijft het veel rusten, mijn been omhoog houden, ieder uur een paar minuten wandelen, veel bleekselderij eten en veel water drinken.

Let’s do this!

Tot snel weer! xxx

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *