Het herstel en de voorbereiding

Hoi iedereen!

De 3e operatie is alweer geweest. Wat gaat de tijd snel! Ik weet nog goed dat ik in januari de operaties ging inplannen en toen vooral dacht ‘oke Maris, het jaar 2017 gaat in het teken staan de operaties, kom op dit gaat je lukken!’  En nu is het alweer september! Dat betekent dat ik eindelijk kan zeggen “IK BEN OVER DE HELFT!” Wat een fijn gevoel is dat. Nog 2 te gaan…

 

 

Eerst even terug naar het herstel van mijn linker bovenbeen en de voorbereiding op de operatie aan mijn rechter bovenbeen. Tussen deze operaties heeft namelijk maar 6 weken tijd gezeten. Achteraf besefte ik dat 6 weken best kort is. Ik was namelijk nog volop aan het herstellen van de 2e operatie toen ik mij moest gaan voorbereiden op de 3e operatie. ‘Hoe dan?’ dacht ik bij mijzelf. ‘Hoe ga ik dat doen? Mijn linkerbeen is nog lang niet volledig herstelt en beperkt mij nog in het bewegen. En dan nu al mijn rechter bovenbeen. HELP ik kom armen en benen tekort straks!’ Ik kon mij niet voorstellen hoe ik dat moest gaan doen. Op de foto’s hieronder zie je het verschil tussen mijn benen al na 3 dagen.

 

Het advies van de specialist was om veel te gaan lopen tijdens het herstel. Nou.. ik kan je vertellen, ik was die eerste week na de operatie al blij als ik op tijd bij de wc kon komen. Dus dat ‘veel-lopen-is-goed-voor-het-herstel-advies’ heb ik even een weekje verschoven. Vanaf de 2e week heb ik wel geprobeerd iedere dag bewust een stuk te gaan lopen. De ene dag ging dat beter dan de andere dag. Dit was ook afhankelijk van het weer. Het is een aantal dagen erg warm geweest. Pff.. wat een drama! Dit begon al ’s ochtends bij het aantrekken van de kousen. Halleluja (!!!!) wat een opgave! Mijn been was nog zo blauw, opgezwollen en pijnlijk dat ik die kousen wel kon vervloeken. Letterlijk. Maar.. gewoon tanden bijten en hup die kous aan doen.  Op de foto’s hieronder zie je mijn been met kous (best relax lijkt het) en mijn been zonder kous (toch iets minder relax kan ik je vertellen!)

   

 

 

In de loop van de dagen en weken daarna ging het bewegen steeds beter. Ik kon het langer volhouden, de pijn werd minder en ik kon de warmte aan mijn benen beter verdragen. Wat vooral een motivatie was om te blijven bewegen was het resultaat. Iedere week zag ik mijn been slinken. Na ongeveer 4 weken ben ik weer gaan sporten. Althans.. een poging tot! De training begon met een rondje hardlopen gevolgd door been- en buikoefeningen. Ik moest gewoon lachen tijdens het hardlopen. ‘Ik voel mijn spier, huh.. wacht ik moet mijn been vasthouden.. straks gaat de spier los’ Nu kan ik er om lachen, wat een gedachte! Natuurlijk gaat mijn spier niet los! Haha.
                             

 

Een aantal dagen later ben ik nog in de sportschool gaan trainen en wat beenapparaten gedaan. Deze keer ging ik met mijn ouders. Mijn vader vond 1 apparaat een foto waard. Zoals je ziet op de foto, wat een verschil! Zo had ik het zelf nog niet eerder gezien. Ik zie mijn benen natuurlijk alleen van boven of via de spiegel maar deze foto gaf echt weer hoe het verschil eruit zag.

                                    

 

 

Ondertussen ga ik 2 a 3 keer per week naar mijn oedeemtherapeute. Zij doet manuele lymfe drainage om te zorgen dat het vocht uit mijn benen gaat. Erg fijn! In de voorbereiding op mijn 3e operatie, die 16 augustus geweest ik, ben ik ook vaak bij de therapeute geweest. Dit is namelijk een goede methode om het vetweefsel soepeler en losser te maken. Hierdoor kan de specialist het vetweefsel beter verwijderen.

 

Op de foto links kun je het verschil zien tussen mijn benen, de dag voor mijn 3e operatie.

 

 

 

 

Op deze foto zie je duidelijk het verschil tussen mijn linker been, waarbij het pijpje van mijn broek aardig los zit. En mijn rechterbeen, waarbij het pijpje van mijn broek nog best strak zit en oprolt in mijn lies.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *