3e operatie

Hoi iedereen!
De 3e operatie zit erop! YES! Ik ben over de helft! Wat een fijn gevoel.

Woensdag 16 augustus moest ik mij, net als bij de andere operaties, om 07.45u melden bij de kliniek. En ik was heel zenuwachtig kan ik je vertellen! De avond ervoor ben ik laat naar bed gegaan, slecht geslapen natuurlijk en klaar wakker ’s ochtends. Wat een drama! De spanning zat er behoorlijk in, ook uit enthousiasme, want dit was namelijk de laatste operatie aan mijn benen. Oftewel, dan zijn mijn benen klaar!

 

Eenmaal in de wachtkamer gierde de spanning nog meer door mijn lichaam. ‘Hoe zouden mijn benen er uit gaan zien? Gaan ze wel gelijk worden?’ maar ook de gedachte van de pijn flitste door mijn hoofd. Na een paar minuten kwam het wel bekende ‘ping’ geluid met de stem die zei dat mevrouw Klatt naar boven mocht komen. Voor de afwisseling van de foto’s vroeg ik nog aan mijn vriend “Maak even een foto als ik de trap op loop. Dat is leuk voor in mijn blog. Anders zijn alle foto’s hetzelfde.” Haha.

 

Nadat ik mezelf weer voorzien had van het mooie blauwe jasje en het netje op mijn hoofd, liep ik met de assistent mee naar het bed waar ik mocht wachten. Alle standaard dingen werden weer gedaan zoals mijn bloeddruk meten, temperatuur meten en ik mocht weer een dosis aan kalmeringstabletten en pijnstillers slikken. En eerlijk, ik had nog wel zo’n bekertje met medicatie willen nemen!!! Pff..
Even later kwam dr. Boonen binnen om mijn benen te bekijken en te bekladden met de welbekende strepen. Hij was ook erg benieuwd naar het resultaat van mijn linkerbeen die 6 weken geleden geopereerd was. Het zag er allemaal erg mooi uit vond hij (vind ik ook hoor!). Maar hij merkte op dat er nog een wat vetweefsel achter is gebleven aan de binnnenkant van mijn linkerbovenbeen. Oftewel, er moet nog een correctie komen. Dr. Boonen liet de keus aan mij of ik dat wilde corrigeren of niet. Maar eerlijk gezegd, als de specialist aangeeft dat er nog wat vetweefsel zit.. “Ja natuurlijk wil ik dat dan weg hebben! Weet je hoeveel de operatie mij gekost heeft? Dan wil ik ook dat het goed is.” Ik was allang blij dat hij het zelf zei en dus geen punt ging maken van een correctie. In eerste instantie wilde ik de correctie gelijk doen. Maar de assistente gaf aan een correctie nú aan mijn linkerbeen erg pijnlijk zou zijn. Dit been is namelijk nog aan het herstellen en van binnen is het nu littekenweefsel en dus heel gevoelig. Ze adviseerde mij om het bij de volgende operatie te doen.

 

15 minuten later mocht ik de ok in. Ik zal het verloop van de operatie niet nog een keer beschrijven. Want dat is iedere operatie hetzelfde. Maar ik kan je vertellen, je went niet aan de spanning, niet aan de pijn en ook niet aan het geluid tijdens de operatie. Ik was blij dat het redelijk snel voorbij ging. Deze keer was ik na de operatie erg moe. Ik moest een half uur bijkomen voordat ik naar huis mocht. Dat half uur heb ik echt geslapen.

 

Eenmaal thuis aangekomen moest ik weer alle verbanden en folies van mijn been afhalen. Ik had mijn bank voor de operatie al voorzien van plastic en dogpads. Wat heb ik vooral die middag gedaan? SLAPEN!! Ik was zo gesloopt van de operatie dat ik niet veel meer kon. Gelukkig had ik mijn lieve ouders en vriend bij mij die voor mij gingen zorgen. Die middag ging snel voorbij. Een paar wonden lekten heel erg veel vocht. Daar was ik heeeeel blij mee! Toen ik ’s avonds naar bed wilde gaan begon de ellende. 2 wonden onder mijn knie hadden bedacht om nu pas te gaan lekken. Geweldig! (Ahum..). Mijn ouders hadden de grond al bedekt met dogpads (geniaal die dingen, werken perfect!). Maar bij iedere stap die ik wilde zetten, stroomde het letterlijk uit mijn wonden. Ik zal jullie de foto’s besparen, want het lijkt wel een slachtveld!

 

 

Na een paar dagen na de operatie beleefde ik een ‘memorabel’ moment. “Oh my god! Ik heb een GAT tussen mijn benen!” was mijn reactie toen ik in de spiegel keek. Binnen 2 tellen had ik een foto gemaakt en deze naar een paar vriendinnen en naar mijn ouders toegestuurd. Ik was zo blij met het beeld wat ik in de spiegel zag. Voor degene die nu denken “Een gat??????? Hoe een gat????” Daarmee bedoel ik de ruimte tussen mijn benen als ik rechtop sta. Voor zover ik mij kan herinneren hebben mijn benen altijd tegen elkaar gezeten en met lopen langs elkaar heen geschuurd. En nu… nu is dat al bijna niet meer!  Wat een geweldig gevoel. En dan te bedenken dat er nu nog veel vocht in mijn rechterbeen zit, wat er ook nog uit moet.

 

 

 

De weken na de operatie verliepen moeizaam. De zwelling was echt extreem en zeer pijnlijk. Zo zie je op de foto links. Mijn rechterbeen was (nog steeds) veel dikker dan mijn linker. Gelukkig ben ik wel op tijd weer met de manuele lymfe drainage begonnen maar och jezus wat zeer…!! En eerlijk, ik vind mijn therapeute heel lief hoor, maar die eerste 2 weken stond ze toch echt even op mijn DISLIKE-mensenlijstje. Wat pijn!! Ik lag echt met klamme handen en tranen in mijn ogen bij haar op de bank. Gelukkig is ze keigoed in haar werk en zag ik na iedere behandeling resultaat. En nu.. 3 weken verder zijn we weer vriendjes! Haha

 

 

 

 

Tja.. Zie hieronder hoe mijn wasrek er tegenwoordig uit ziet. Haha

 

Links de foto van 6 weken geleden. Rechts de foto een week na de operatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *