4e operatie

Hoi lieve lezers!

Terwijl ik geniet van mijn ontbijt (we blijven op de gezonde tour hè), ga ik proberen mijn 4e operatie zo goed mogelijk voor jullie te beschrijven. Vlak voor de operatie dacht ik nog ‘Hmm.. zal deze operatie dan hetzelfde gaan als de afgelopen 3 operaties? Dan wordt mijn blog wel heel eentonig’. Maar voor iedereen die dit nu leest.. NEE, de 4e operatie is totaal niet te vergelijken met de afgelopen 3 operaties! So, sit down and read it carefully 😉

 

De weken tussen de operatie aan mijn rechter bovenbeen en de operatie aan mijn armen heb ik veel gewerkt. Dit was een goede afleiding voor alle spanningen die ik bewust maar ook onbewust met mij mee droeg. Ik merkte aan mijzelf dat ik heel erg uitkeek naar deze operatie. Mijn armen waren de afgelopen maanden flink gegroeid. En hoewel ik dit goed probeerde te verbloemen met mijn kleding, kon ik het iedere ochtend bij het aankleden goed merken. Ik kan met recht zeggen dat alle jasjes/blazers/blouses die ik heb, niet meer pasten. Dit was iedere keer weer confronterend. Wat trok ik dan aan? Zwart, lange mouw, een tshirt of vest. Tranen weg, kop op en weer door gaan. Ik kreeg een soort overlevingsmodus. Ik was opgewekt en vrolijk, althans zo probeerde ik mij voor te doen, maar ik voelde me op mijn meest kwetsbaars en kon op ieder moment breken. Kwam dit alleen door de operatie aan mijn armen die er aan zat te komen? Voor grotendeels wel ja, maar ook doordat mijn energie op was, mijn lichaam vroeg zoveel van mij voor iedere herstel. Ik denk alles bij elkaar. Tegelijkertijd was en ben ik nog steeds zo dankbaar dat ik dit kan doen. Familie, vrienden, collega’s, iedereen die mij steunt, BEDANKT!

 

 

De avond voor de operatie gingen er zoveel dingen door mijn hoofd. Ik kon, net als bij de andere operaties, echt niet op tijd naar bed en slapen. Dus wat ging ik doen? Opruimen! Tassen en dozen uitpakken (ik was toen net verhuisd), mijn kast inpakken. Zeer goede afleiding! 😉 Uiteindelijk ben ik ergens in de nacht in slaap gevallen en om 05.00u weer wakker geworden. En natuurlijk… wat ga je doen als je toch niet meer kunt slapen? Je nagels lakken! HAHA Want ja, ik lig er al niet heel charmant bij op die operatietafel, dan in ieder geval mijn nagels laten shinen.

 

Eenmaal in de wachtkamer aangekomen mocht ik zo goed als gelijk doorlopen naar boven (daar is de O.K.). Iets voelde anders in mijn lichaam. Ik voelde geen kick, geen adrenaline maar angst. Ik kreeg tranen in mijn ogen maar probeerde ze niet te laten zien. Ik voelde mijn lippen trillen maar lachte vriendelijk naar de assistent en liep naar de kamer om mij om te kleden. Hier werd ik overspoeld door mijn gevoelens, tranen rolde over mijn wangen maar ik veegde ze snel weer weg. Ik had geen tijd om verdrietig te zijn want over enkele minuten komt de assistent weer binnen om te vragen of ik klaar ben. ‘Niet opgeven, je bent al zover gekomen, kom op!’ zei ik tegen mezelf. En al snel ging toen een knop om. Eenmaal op het bed kwam dr. Boonen om te kijken naar het resultaat van de afgelopen operaties. Samen gingen we voor de spiegel staan en hebben we gezien dat aan beide bovenbenen een correctie moet plaatsvinden. Deze correctie gaat hij doen tijdens de laatste operatie. Gelukkig niet tijdens mijn armen, dan had ik serieus niks meer kunnen doen behalve liggen. Geen goed idee dus. Ik heb nog snel wat foto’s gemaakt van mijn armen voor de operatie.

 

 

 

 

            

 

Tijdens deze operatie liep er een ‘dokter in opleiding’ mee. Uiteraard wel met mijn goedkeuring hoor. Nadat ik ingesopt was met de alcohol en het bijbehorende rode kleurtje kreeg, ging de operatie beginnen. Ik had toen nog totaal niet door wat mij te wachten stond. Mijn referentiekader was natuurlijk alleen de afgelopen 3 operaties, dus ik dacht dat deze daar ook wel op zou lijken. NOTTTTT!!! Pff…

Waar ik even niet op voorbereid was, was het feit dat ik nu geen ‘gordijntje’ voor mijn gezicht kreeg en ik dus alles kon zien! Ik keek strak naar de lamp aan het plafond en luisterde naar het gesprek van de dokter en de dokter in opleiding, best interessant dacht ik nog. De spuiten in mijn arm krijgen ging nog wel, dat had ik natuurlijk al vaker gezien (kinderprikjes,  tandarts etc.). Totdat ik in mijn ooghoeken de lange gouden canule van 25 cm in mijn arm zag verdwijnen. Mijn eerste reactie was mijn ogen dicht knijpen en mijn gezicht de andere kant op draaien. Dit was namelijk nog de canule waarmee de verdoving ingebracht werd, wat dus niet geheel pijnloos was (zoals je uit mijn vorige verhalen weet). Ik voelde mijn maag draaien en kreeg er niet een heel passelijk gevoel van. Mijn lichaam begon te trillen en ik kreeg volgens de assistent een ‘wit’ kleurtje. De assistent vroeg nog of ik het koud had en daarom zo hard trilde. Koud?? Daarom trillen?? Wat denk jezelf!! Iets met spanning, adrenaline, pijn weg puffen en blijven ademen komt meer in de buurt. “Nee ik heb het niet koud, dit komt door de pijn” heb ik nog op een vriendelijke toon proberen te zeggen. En ondertussen zag ik die lange canule in mijn andere arm verdwijnen. Dat was wel het vervelende, was er eindelijk in 1 arm alle verdoving, begon dezelfde ellende in mijn andere arm. ‘Oke, here we go, adem in adem uit, ze zijn vanzelf een keer klaar’ dacht ik bij mezelf. Maar  ik kon praten tegen mezelf wat ik wilde, dat hielp natuurlijk geen ene fluit! En toen hadden we nog de lieve assistente die trouw haar taak uitvoerde en met mij een gesprek wilde gaan voeren. Ik kan me totaal niet meer herinneren wat ze steeds aan mij vroeg maar het was haar al snel duidelijk dat ze beter stil kon zijn. Echt, ik kon het niet uitstaan al die vragen. Who cares? Please! Laat mij met RUST! En de rust nam mij letterlijk, nadat de verdoving erin zat ben ik als een blok in slaap gevallen.

 

 

Na ongeveer een half uur begon de operatie dan echt. De dokter begon aan mijn linkerarm. Even voor de beeldvorming, rechts naast mijn hoofd stond een assistente tegen mij te praten, links naast mijn hoofd stond/zat de dokter in opleiding te praten met de dokter die ook links naast mij zat en dan hebben we nog een assistente die alle apparatuur bestuurt en controleert. En dat allemaal in een straal van een meter om mij heen. Voel je de druk? De geluidsgolven die om mijn oren suizen? WELKOM in mijn gevoel!!

 

Ik zag steeds maar weer die canule in mijn arm verdwijnen, dat ik ergens ook nieuwsgierig werd wat ik zou zien als ik gewoon direct naar die canule zou kijken. Dus hup, ogen open, hoofd draaien en voor 5 tellen lang kijken naar mijn arm en wat er gebeurde. Hoe bizar, de canule ging halverwege mijn onderarm naar binnen en ik zag de pin tot mijn schouders komen. OH JEZUS STA ME BIJ! Mijn keel sloeg dicht, mijn gevoel trok uit mijn gezicht en ik werd onpasselijk. Snel draaide ik mijn gezicht weer weg en keek naar de nietszeggende lamp aan het plafond. Wat overkomt mij? Wat doet mijn lichaam nu ik dit gezien heb? Ik kwam niet verder dan een paar vragen in mijn hoofd waarna ik mij weer moest concentreren op de pijn om die onder controle te krijgen. Maar ik dacht.. ik adem nog, ik ben nog bij, ik kan dit wederom gewoon aan! Yes!!!! HALLELUJAAAAA!!!  NEEEEEE AAAAUUWW.. Toen ging het even mis en werd er een zenuw geraakt. “Snel bijverdoven!” zei de dokter tegen de assistente en voor ik het wist was die pijn weer weg. Natuurlijk, nog meer verdoving, kan er best bij. Voor mijn gevoel stond mijn arm echt op ontploffen. Zoveel spanning en druk. En ik… ik ademde rustig weer verder want hij was nog maar met de eerste arm bezig. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment alleen maar kon denken aan die 4 maïsboterhammen met die dikke laag Nutella die ik had meegenomen. Oh god wat had ik daar zin in!!!!

 

Na een tijdje ging de hele massa werkende mensen zich verplaatsen naar de andere kant van mijn lichaam. Rechterarm it is! Here we go AGAIN! Ondertussen lag mijn lichaam nog steeds heftig te trillen. En alsof ik het nog niet zwaar genoeg had… ZENUW-TIME-AGAIN! Serieus? Was dit een test ofzo? “Snel bijverdoven!!!” klonk er nu in mijn rechteroor en ik dacht.. ‘Whatever, je doet maar, ik ben gesloopt’. En echt, het kon me niks meer schelen wat hij allemaal nog ging doen of extra inspoot, ik was totaal op. Ik kan mij ook nog weinig herinneren van het laatste stuk van de operatie.

 

“Zo we zijn klaar mevrouw Klatt. Het is genoeg zo” sprak de dokter en ik werd door 3 assistentes rechtop gezet. Haha, ik weet nog dat ik zei “nou hier bij mijn linkerarm zie ik nog een bobbel, kun je die nog even weghalen?” Waarop ik natuurlijk als antwoord kreeg dat hij klaar was en dat mijn armen nu moeten gaan rusten. Ondertussen waren de assistentes in alle hevigheid de pleisters op mijn wonden aan het plakken tot ik zei “ik denk dat ik even moet gaan liggen…” en poeff.. daar lag ik op de tafel. Wat ik zag? Sterretjes, alles draaide en vooral mijn maag werkte niet echt mee. Na een paar tellen werd ik weer rechtop gezet en gingen de assistentes door met poging 2 pleisters plakken. Tot mijn grote spijt, ging dit ook maar een paar tellen en hup.. daar lag ik weer. Ik wilde echt alleen maar liggen, maar ja, dat kon helaas niet want ik kreeg een steunvest aan. Om mijn benen heb ik steunkousen, en voor mijn armen een soort bolero maar dan van dik strak materiaal. Die moesten ze ook nog aantrekken. Vervolgens werd ik weer helemaal ingepakt met absorberende doeken en plastic zakken, zodat ik niet kon ‘doorlekken’. Lopen kon ik niet, dus ik werd op een soort van rolstoel naar het bed gereden en in bed gelegd. “Ik hoef dat eten van jullie niet en zeker die soep niet. Die is echt niet lekker. Ik wil mijn eigen boterhammen, mag dat?” zei ik tegen de assistente, die gelukkig mijn heerlijke boterhammen met Nutella ophaalde.

 

 

Na iets meer dan een half uur (toen was het volgens mij 12.30u) mocht ik naar huis en werd ik opgehaald door mijn vriend. Wat kan ik mij herinneren? Dat ik de OK uitliep, de auto instapte en dat ik vervolgens om 17.00u wakker werd thuis op de bank. De hele autorit heb ik in een andere wereld meegemaakt. Ik ben thuis op de bank gaan liggen en in slaap gevallen. In de tussentijd waren mijn ouders gekomen. Na enkele uren werd ik wakker en moest ik naar de wc. Ik was zo misselijk van al die medicatie en adrenaline. Maar wacht even.. Ik moest naar de wc. ‘HOE DAN?’ dacht ik bij mezelf. Maar liggen blijven was zeker geen optie. Dan zouden er nog minder smakelijke taferelen gebeuren. Mijn moeder liep ter ondersteuning mee naar de wc. Met mijn laatste beetje kracht ben ik zelf op de wc gaan zitten. En na enkele tellen sliep ik met mijn hoofd op de wasbak. Gelukkig was daar mijn moeder, anders had ik de middag doorgebracht slapend op de wc. Volgende doel: terug naar de bank en slapen!

EN DAT WAS GELUKT! Altijd leuk als je vader dan een foto van je maakt 😉

 

 

Ergens in de avond heb ik een poging gedaan om te eten. Gelukkig had ik ook weer trek gekregen en had mijn vriend heerlijk gekookt. Maar doordat mijn armen nog wel erg lekten, moesten we de tafel ook voorzien van de zeer gewaardeerde ‘dogpads’. Eten ging moeilijk. Bij iedere hap moest ik mijn armen buigen. Geloof me, dat wil je niet!!! Je wilt eigenlijk niks. Gelukkig had ik mijn bed ook al voorzien van alle benodigdheden en kon ik ’s avonds naar bed. Kussen onder mijn armen want mijn armen moesten hoog blijven. Het vocht wat in mijn armen zit mocht niet naar mijn hand gaan, dan zou het lang duren voordat dat uit mijn hand weer weg is. HELAAS… niet gelukt. Mijn hand was net een opgeblazen plastic handschoen. De dag na mijn operatie moest ik op controle komen. Daar werden mijn wonden bekeken, pleisters vervangen en kreeg ik weer dat fijne steunvest aan.

 

 

 

In de avond toch maar even het steunvest uitgedaan. Deze moest echt gewassen worden. Ik kreeg er maar 1, dus na het wassen met de föhn snel droog föhnen en daarna weer aan doen. Maar ach, als ik dan toch het vest uit heb.. dan maar even wat foto’s 😉

      

 

De dagen die volgden waren best vermoeiend. Ik liep of als een mummie met mijn armen naar voren of als een feestbeest met mijn armen in de lucht door het huis. Het was hoe dan ook een grappig gezicht voor anderen en voor mij alleen maar ellende. Haha. En wat deed ik verder de rest van de dagen? Rusten, tv kijken, af en toe proberen te eten en te drinken en weer rusten.

Hieronder als snel het resultaat. De na-foto heb ik gemaakt 2 dagen na de operatie.

Voor nu.. ook weer tijd om te rusten 🙂
Dag lieve lezers!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *