5e operatie

Dag lieve mensen,

 

Dit is het verslag van alweer mijn 5e operatie, welke 8 november heeft plaatsgevonden. Eigenlijk was de operatie aan mijn billen als 4e gepland. Maar ik vond het toen nog te spannend en ik was nog te onzeker over de operatie dat ik deze gewisseld heb met de operatie aan mijn armen.


…DE PERIODE VOOR DE LAATSTE OPERATIE…

Laat ik beginnen bij de 6 weken tijd tussen de 4e en 5e operatie. Nadat ik redelijk hersteld was van de operatie aan mijn armen, begon  langzaam de zenuwen voor de operatie aan mijn billen te komen. Ik heb altijd aanwezige ronde billen gehad waar ik schaamteloos mee liep te pronken, haha. Dit maakte het feit, dat er ook een ingreep aan mijn billen zou komen, erg spannend. De billen, waar menige dame zich  tegenwoordig de pleuris voor werkt in de sportschool, 24/7 aan het squaten is en non-stop foto’s op social media post om die wel getrainde Kardashian billen te laten zien, die billen ga ik kleiner laten maken. SLIK.. SLIK..  (Ik had niet het idee dat mijn billen konden tippen aan die van de sportgoeroe’s, laat staan aan die van Kim Kardashian, maar voor de beeldvorming is dit een goede vergelijking).

 

In de weken dat ik erg twijfelde heb ik zeker ieder dag voor de spiegel gestaan om me in te beelden hoe mijn billen er uit zouden zien als ze een stuk kleiner zijn. Vaak stond ik ’s ochtends op met het gevoel dat ik de operatie wel moest laten uitvoeren, en ging ik ’s avonds naar bed met het gevoel dat ik het absoluut niet moest laten doen. Ik heb er veel over praten met Rowin (mijn vriend), met mijn ouders, vriendinnen, collega’s en mijn fysiotherapeute. Uiteraard had niemand voor mij het passende antwoord klaar staan. Ik wist overigens niet eens wat ik wilde horen ‘wel doen’ of ‘niet doen’. Door deze grote twijfel had ik nog een extra consult met de specialist gepland. Met een lijst vol vragen en opmerkingen ging ik samen met Rowin naar dr. Boonen. Gelukkig gaf hij tijdens het gesprek aan dat 9 van de 10 vrouwen deze twijfels hebben en ook de angst hebben om een platte  ‘pannenkoeken-bil’ te krijgen. Dat was enigszins een opluchting waardoor ik wist dat ik mijn vraag serieus beantwoord werd. De afspraak met dr. Boonen was: de avond voor de operatie voor de spiegel gaan staan en alles op mijn lichaam aankruisen wat ik graag gecorrigeerd wilde hebben, ook op mijn billen. We zouden dan op de dag van de operatie samen bekijken wat haalbaar was en wat niet. Er mag namelijk maar een max. aantal liters verdovingsvloeistof in mijn lichaam, afhankelijk van mijn lengte en gewicht. Met een tevreden gevoel keerde ik terug huis. De dagen daarna heb ik nog gewerkt, dat was een goede afleiding.

 

Zoals op de foto’s te zien, ben ik natuurlijk los gegaan met kruisjes zetten. Ik bedoel, dit voelde als de laatste kans om ook correcties te laten doen. Dus dan liever wat kruisjes te veel dan te weinig.

     

 

 

Ook ging ik samen met Rowin mijn lichaam opmeten, zodat ik over een paar maanden, als alles hersteld is, nog een keer kan gaan meten en dan de verschillen beter kan zien.

 

 

 

 

 

 

 

                                                  …DE DAG VAN DE OPERATIE…

 

Hier zei ik een hele goedemorgen tegen alle lezers! Ik was zo ready voor de operatie! Uiteraard had ik geen oog dicht gedaan, maar desalniettemin was ik niet zo gespannen als bij de operatie aan mijn armen. Waarschijnlijk door het idee dat het niet pijnlijker kon gaan worden dan de vorige operatie. Ik was hier bezig een gezond ontbijt te maken.

 

 

 

Om mij op de lunch te kunnen verheugen tijdens de ingreep, had ik heerlijke boterhammen met nutella en hagelslag meegenomen. Zo slecht en fout als het maar kan, maar ik moest iets hebben om naar uit te kijken. Deze keer zijn we op tijd van huis vertrokken om nog even rustig in de wachtkamer te kunnen zitten. Wat een raar gevoel had ik toen in mijn buik. Het zou de laatste keer zijn dat ik daar zat, ik kreeg bijna het gevoel dat ik gehecht was aan de wachtkamer. Ik heb er toch 5 keer gezeten voor best heftige ingrepen, dus ja, het deed iets met me toen ik daar voor de laatste keer zat. Vol verwachting ging ik een paar minuten later naar boven, naar de ‘steriele zone’. Ik was best opgewonden over alle kruisjes op mijn lichaam en benieuwd wat dr. Boonen er van zou gaan vinden. Na alle rituelen zoals het pakje aan, medicatie innemen etc. ging ik met dr. Boonen voor de spiegel staan. Als eerste moest hij lachen “Je hebt veel kruisjes gezet, maar sommigen kan ik echt niet doen zoals je buik”. (Dat wist ik natuurlijk wel, maar ik dacht niet geschoten is altijd mis.) Uiteindelijk moest ik een keuze maken uit de te corrigeren gedeeltes. De binnenkant van mijn benen moest gecorrigeerd worden evenals mijn bovenarm, daar zit nog een grote bult. Ik heb gekozen voor de binnenkant van mijn benen.

 


Wat heeft dr. Boonen nu precies geopereerd? De binnenkant van mijn benen, mijn billen, mijn onderrug, mijn heupen en mijn lovehandles. Zo dat is best wat hè? Gelukkig zijn dus veel van de door mij getekende kruisjes wel door gegaan
.

 

 

Tijdens de operatie heb ik voor het eerst gehuild. Gehuild? Ja dat lees je goed, GEHUILD! Er waren gedeeltes bij die ik niet meer trok, mijn lichaam was op en ik was zo klaar met de pijn. Maar ik denk dat het ook kwam door alle gedachtes die door mijn hoofd spookten; de laatste operatie, een jaar lang bezig met operaties en herstellen, hoe zou mijn lichaam eruit komen te zien, ik heb het gedaan en overleefd. Alles bij elkaar was even te veel, want qua pijn was deze operatie minder heftig dan mijn armen, en toen heb ik geen traan gelaten. Nadat de operatie klaar was en ik beplakt was met de pleisters kreeg ik een drukpak aan. PLEASE… god sta me bij! Wat een vreselijk ding is dat. Dat pak zat zo strak!! En heel fijn dat er toen 3 assistentes mij in dat pak hebben gehesen, maar daarna moest ik het toch echt alleen gaan doen! Hoe dan?! Vervolgens moest ik weer een half uurtje bij komen op het uitslaap-bed en mocht ik genieten van mijn heerlijke te dik belegde boterhammen. GODDELIJK op dat moment!!!! Zeker een aanrader! En dan kwam nog een keer de ellende dat ik mijn joggingbroek aan moest trekken. Ik werd niet bepaald vrolijk bij dat idee.

 

 

 

Toen ik eenmaal naar huis mocht, moesten we de autostoel beplakken met doeken. Ik lekte enorm en aangezien het aan mijn

billen was, zou alles in de stoel komen. Eenmaal thuis kwam de grote vraag ‘Hoe ga ik zitten/liggen?’. Van te voren had ik bedacht dat ik op mijn buik zou gaan liggen, maar aangezien hij daar ook een gedeelte geopereerd had, was dat geen optie. Uiteindelijk toch op mijn rug gaan liggen, en alle pijn die er bij kwam voor lief genomen. Toch zou ik het iedereen adviseren om op je rug te gaan liggen. Waarom? Doordat ik met mijn gewicht op mijn billen en rug drukte liep er veel vocht uit. En dat is natuurlijk goed. Hoe meer vocht er uit liep hoe minder vocht ik eruit hoefde te plassen. Nadeel is wel dat mijn drukpak er helemaal onder zat. Deze was echt doorweekt met vocht en bloed. IIEUWW… klinkt vies hè? Jup.. dat was het ook helaas. Zolang ik maar stil lag en niet bewoog kon ik de pijn nog aan. Maar toen moesten alle doeken van mijn lichaam afgehaald worden anders zou het gaan broeien. STINKEN!! Gadverdamme.. wat een lucht kwam er af! Dit kwam ook doordat mijn drukpak er helemaal onder zat. Oja, een leuke bijkomstigheid van het drukpak, die mag niet uit. Alleen ’s avonds even snel om uit te spoelen en mijn kousen te wisselen. Dus dan rest de vraag… ‘Hoe ga ik dan naar de wc?’. Tja.. de uitvinders van het pak hebben daar natuurlijk over nagedacht en een ‘plas-poep-gat’ gemaakt! HAHA wat een uitvinding en waarschijnlijk hebben ze er veel geld aan verdiend ook nog! Maar ik vind het vreselijk! Voor iedere beelddenker onder ons, je begrijpt wel hoe NIET fijn dat is. En voor alle niet beelddenkers onder ons, probeer eens door een gaatje je behoefte te doen. SUCCES!

 

Gelukkig ging de eerste dag snel voorbij (kon ook niet anders door de hele dag te slapen haha). Toen werd het tijd voor slapen in BED. Lees wel, in bed komen op zich was al een hele overwinning. Dus eenmaal in bed probeerde ik zo stil mogelijk te liggen, maar helaas toen ik eenmaal sliep ging ik onbewust toch draaien. En daar was de pijn weer! HALLO pijn! Fijn dat je mij weer wakker maakt en goedemorgen WALLEN tot op de grond.

        

 

 

                                                         …DE EERSTE WEKEN NA DE OPERATIE…

 

De volgende dag moest ik terug komen bij de kliniek voor controle. De wonden zouden dan bekeken worden en de pleisters vervangen. De assistente had nog van te voren gezegd, dat ik mijn drukpak de eerste avond wel mocht spoelen en drogen maar daarna snel weer aan moest doen. Maar eerlijk, de eerste avond dacht ik alleen maar ‘ik ga zeker weten niet dat pak nu uit doen om mij vervolgens met moeite er weer in te hijsen. Nee, dat mocht de assistente mooi zelf doen de volgende dag’. Zo stoer als ik dat zei, ging ik toch de volgende ochtend voordat ik naar de controle moest echt WEL dat pak nog even snel wassen. JEZUS wat een stank! Dat drukpak zat natuurlijk helemaal onder het bloed en vocht dat in de loop van de nacht is gaan opdrogen. Dus toen ik ’s ochtends wakker werd… BAH! Wat een stank!!!
Eenmaal bij de controle aangekomen bleek alles, zoals alle andere keren, goed te zijn. De wonden zagen er goed uit en er waren al 2 wonden dicht. Strompelend ben ik naar de auto gelopen en fijn naar huis.

 

 

Pas na 2 dagen heb ik naar het resultaat in de spiegel gekeken. Ik was erg benieuwd maar durfde nog niet eerder te kijken. De plekken waren nog erg opgezwollen en dik maar toch was er al goed resultaat te zien. Ik merkte wel dat het beeld wat ik van mezelf in mijn hoofd heb, nog anders is dan wat ik in de spiegel zag. Zoveel veranderingen aan mijn lichaam, waar ik altijd naar uitgekeken heb, was nu werkelijkheid geworden maar dat plaatje in mijn hoofd veranderd dus niet zo snel. Waar ik vooral heel erg blij mee was om te zien, ik heb nog billen!! Ik zag zeker dat ze een formaat kleiner zijn geworden, maar gelukkig geen platte pannenkoek-bil! YESS!!! Waar is dat feestje?! HIER is dat feestje!! 😀

       

     

 

 

De weken na de operatie waren zwaar, erg zwaar. Zowel fysiek als mentaal. Er waren veel dagen dat ik er echt doorheen zat. Iedere ochtend de ellende met de kousen, het drukpak en het drukvest aan doen plus de pijn die er iedere keer bij kwam. Geloof me, dat is echt slopend. En ik realiseer mij dan echt wel dat ik al zo ver gekomen ben en dat dit de laatste loodjes zijn. Maar Jezus.. die laatste loodjes wegen zwaar! Ook begon de fysio na 5 dagen. Gelukkig heb ik een hele lieve fysiotherapeute die mijn geschreeuw en geklaag heel goed aan kan. Want de fysio is echt heel erg pijnlijk de eerste 2 weken. Op de foto zie je mij met mijn steunkousen, het drukpak en het drukvest aan. Hiervoor moet ik echt wel eerder mijn bed uit want voordat ik alles aan heb, ben ik zeker 15 min verder.

 

 

 

 

Na 2 weken moest ik eigenlijk weer werken. Maar dit zag ik mezelf nog niet doen. Behalve dat het aantrekken van alle steunkleding nog steeds pijnlijk en zwaar is, kreeg ik ook extreme jeuk over mijn lichaam als ik een tijdje liep of stond. Waar dit vandaan kwam? Waarschijnlijk doordat mijn bloed sneller gaat stromen, mijn vaten wijder worden en mijn lymfe harder gaan pompen. Maar het is echt vreselijk! In goed overleg met mijn werk, bleef ik nog een week thuis. Met mijn directrice had ik de afspraak gemaakt dat ik het lopen en bewegen ging opbouwen, zodat ik na die week rust wel weer kon werken. In de extra week rust ben ik het lopen gaan opbouwen in de sportschool. 

 

 

 

Dit ging niet met heel veel succes.  JEUK IS ECHT ERGER DAN PIJN! En dan wil ik het liefst alles uittrekken, heel hard krabben en in bed liggen. En dit gebeurde dus ook tijdens het lopen op de loopband. Na 8 minuten begon de jeuk. Ik heb het nog even geprobeerd vol te houden maar na 15 minuten werd ik gillend gek en ben ik snel naar huis gegaan.

 

Een kleine ode aan mijn lieve vader en moeder,
Super bedankt voor alle steun, gezelligheid en de dagen dat jullie steeds hier waren na de operatie.
Mijn ouders kwamen steeds 3 dagen gezellig bij ons logeren om mij te helpen en te steunen. En geloof me, ik kan echt onaardig zijn als ik mij slecht voel. HAHA.

Liefs, Maris

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *