6e operatie CORRECTIE

Hoi iedereen!

Hier ben ik toch nog weer. Ik dacht dat ik mijn laatste liposuctie achter de rug had, maar helaas. Na de eindcontrole in februari ’18 bleek dat er toch nog een correctie moest gaan plaatsvinden.

Tijdens de eindcontrole heb ik samen met Dr. Boonen en een arts in opleiding de resultaten besproken en bekeken. Allereerst ging het gesprek over wat de afgelopen 5 operaties mij heeft opgeleverd. Trots kon ik de volgende resultaten vertellen:

  • ik kan nu op mijn knieën zitten zonder pijn in mijn knieën te krijgen
  • ik kan nu door mijn hurken zonder pijn in mijn benen te krijgen
  • mijn lichaam is nu meer in verhouding
  • hardlopen makkelijker gaat
  • knielaarzen passen eindelijk 
  • skinny broeken passen weer 
  • enkellaarzen passen weer 
  • vesten, jasjes, blazers, winterjassen passen weer om mijn armen

Tot zover de positieve resultaten waar ik erg dankbaar voor ben. Echter waren er ook een aantal punten waar ik minder vrolijk van werd:

  • op mijn linker bovenarm is een bult blijven zitten. Deze bult hadden we (Dr. Boonen en ik) al gezien na de controle van de lipo aan mijn armen. Voor deze bult wist ik dat er een correctie ging komen.
  • op beide armen waren veel plekken waarvan ik vond dat er toch nog vet zat. Ik kon mijn horloges nog steeds niet om. Een aantal blouses zaten op het randje van past net wel/past net niet. Op foto’s viel de ‘dikkere’ armen op.
  • mijn bovenbenen schuren nog steeds langs elkaar. Hierdoor kan ik nog steeds geen korte broeken en rokken aan zonder een broekje eronder te moeten dragen.
  • mijn buik is flink gaan groeien. Hier was ik vooraf voor gewaarschuwd. Echter nooit gedacht dat het zo snel kon gaan.

Zie hieronder een aantal foto’s van deze punten:

    

    

 

Dr. Boonen bevestigde mijn punten en gaf gelijk aan dat dit tijdens de correctie meegenomen kon worden. Behalve het punt over mijn buik. Dr. Boonen gaf aan dat hij dit verschijnsel bij 9 van de 10 vrouwen ziet gebeuren. Vandaar dat hij dit bij het intakegesprek al had aangegeven. Zowel de arts in opleiding als Dr. Boonen zelf wilden even op mijn buik voelen. Zij gaven aan dat ook op mijn buik lipoedeemvet is gaan groeien………………….
En toen viel het even stil…. In een fractie van een seconde vlogen er allerlei gedachtes door mijn hoofd, alarmbellen gingen af en mijn aangename vriendelijke blik veranderde in ‘de-wereld-stort-in’- blik. “Euh… hoe bedoel je?” was mijn eerste reactie. “Lipoedeem kan toch niet op je buik voorkomen?” Dr. Boonen gaf aan dat er wetenschappelijk nog niet bewezen is dat het ook op je buik kan zitten, maar dat zij beiden voelden dat het toch lipoedeemvet is. Ik zal die zevende zintuig wel missen, geen idee namelijk hoe je het verschil tussen “gewoon”vet en lipoedeemvet kunt voelen namelijk. Echter… nadat hij, waarschijnlijk, de schrik in mijn ogen zag en een andere toon in mijn stem hoorde, probeerde hij er nog luchtig over te doen; “Maak je niet gelijk te druk, probeer eerst veel buikspieroefeningen te doen. Mocht het niet lukken, dan kun je een liposuctie aan je buik overwegen”. Eerlijk, ik vind het al knap dat ik deze hele zin kan herinneren, mijn hoofd is blijven hangen bij ‘liposuctie aan je buik overwegen’. Ik probeerde nog te opperen of mijn buik ook mee genomen kon worden tijdens de correctie, maar dit werd gelijk afgewezen aangezien de buik een te groot oppervlakte is om er even bij te doen.

 

Waarna gelijk volgde “Oke mevrouw Klatt, kleedt u zich maar weer aan, ik heb alles gezien en dan praten we zo verder”. Nog steeds was mijn hoofd blijven hangen bij het stuk ‘liposuctie aan de buik’.  Verstijft kleedde ik mij aan en nam ik weer plaats op de stoel. Het gesprek ging verder en binnen een aantal minuten stonden we weer buiten. Niet veel later plande ik mijn correctie in. Woensdag 11 juli 2018, 07:45u.

 

… van 8 februari 16:15u tot 11 juli 07:45u…

Mijn hoofd, mijn lichaam, ze draaiden overuren. Na zo’n, toch wel pittig eindgesprek te hebben gehad, gingen mijn emoties en gedachtes aardig op de loop met mij. Wellicht was het niet alleen dat eindgesprek wat mij zo labiel maakte, maar het hele proces van de intake tot nu. Het schijnt dat je hormoonhuishouden aardig verstoord is na zoveel ingrepen. Dit uitte zich bij mij in dagen dat ik mij super goed voelde; ik ging gezonder eten, was gedreven om te sporten (en ging dan echt tot het uiterste), stelde doelen tot aan de correctie en was de leuke lieve persoon. Deze instelling werd weggespoeld door de dagen dat ik mij slecht voelde; mijn lichaam voelde niet vertrouwd aan, midden op de dag kon ik in tranen uitbarsten, ik voelde me labiel, ging slechter eten, ging niet meer sporten, kon erg bot en fel reageren. En dit zo’n beetje tot aan 11 juli. Een pluspunt (lees de sarcasme), geen dag voelde ik mij hetzelfde. Geweldig.. ugh.. NOT! Hoe dichter ik bij de 11 juli kwam, hoe zenuwachtiger ik werd. Ik durfde mijn eigen blogs niet eens terug te lezen. Zoveel angst voor de pijn! Toch gek, 5 lipo’s had ik al achter de rug en bij geen een was ik zo zenuwachtig geweest zoals nu.

 

Woensdag 11 juli

De dag van de correctie. Ik werd al met tranen in mijn ogen wakker. Standje ‘automatische piloot’ ging aan en ik maakte mij klaar om te vertrekken. Bij aankomst bij de kliniek mocht ik gelijk doorlopen. HOEZO gelijk doorlopen?! Laat mij even weer wennen aan de lucht, de ruimte, de kleuren en het idee dat het zo weer gaat gebeuren. Maar nee hoor.. ik werd vriendelijk verzocht gelijk door te lopen. ‘Oke.. geen wen-moment Maris, gewoon gaan met die banaan’ en binnen 5 minuten zat ik al in het welbekende blauwe pakje op het verkoever bed. Alle protocolletjes werden doorgenomen om vervolgens met een zwetende hand Dr. Boonen “goedemorgen” te wensen. Of de “ook fijn om jou weer te zien” wel zo gemeend was, trek ik zwaar in twijfel. We gingen, zoals bij alle andere operaties, voor de spiegel staan om nogmaals de plekken te bespreken en aan te strepen. “Je boodschap is overgekomen” zei Dr. Boonen nadat ik tig keer achter elkaar had aangegeven dat ik nu echt wil dat mijn benen niet meer gaan schuren. Beter te vaak zeggen dat 1 keer te weinig. Dacht Dr. Boonen vast dat de eigenwijze dame klaar was met haar wensen (lees EISEN) begon ik nog even over de verdoving. Ik wist nog van de laatste keer dat hij bezig was met een andere verdovingstechniek te ontwikkelen. Dus mijn vraag was dan ook of hij al kon verdoven met alleen maar spuitjes i.p.v. met de canule. Nu weet ik niet of het de blik in mijn ogen was, de toon waarop ik het vroeg, de goede ochtend die de dokter had of het idee niet nog een discussie met mij aan te willen gaan, maar zijn antwoord was JA DAT KAN.  Het was alsof er 100 kilo van mijn lichaam viel, de steen uit mijn maag verdween en de adrenaline door m’n lichaam vloog. Wat een bijzonder gevoel.
Oke, wat heeft Dr. Boonen precies gedaan? In plaats van met de canule mij te verdoven, wat voor mij zeer pijnlijk was zoals ik beschreef in mijn vorige verslagen, heeft hij mij nu verdoofd met spuitjes. Plekje voor plekje, spuit in mijn lichaam, de naald van links naar recht bewegen en door naar het volgende plekje. Vergeleken met de canule is dit echt een “HALLELUJA, PRAY THE LORD”-gevoel! Natuurlijk voelde ik het nog wel, maar ik zweette niet van pijn, ik kon nog kletsen en lachen, ik kon nog ADEMHALEN, oftewel het was heel goed vol te houden. Zo goed, dat ik zelfs een tijd heb gekeken naar wat hij nu precies deed met die spuit in mijn arm. Hallo verdoving op een zeer aangename manier!

 

 

Tijdens de liposuctie kon ik het natuurlijk niet laten om een aantal keren aan te geven dat ik echt wil dat Dr. Boonen alles nu uit mijn armen en bovenbenen gingen wegzuigen. “Check het gewoon nog een keer voor de zekerheid, probeer nog een keer wat weg te zuigen” zei ik net iets te vaak. Dr. Boonen moet wel gek van mij zijn geworden. Haha. Ik was wederom blij toen de hele liposuctie voorbij was.

 

 

 

 

 

Eenmaal thuis was ik in slaap gevallen op de bank. Ondanks dat de ingreep aanzienlijk minder pijnlijk was, had het toch wel alle energie en kracht uit mijn lichaam gezogen. Maar vergeleken met de vorige lipo aan mijn armen, zag ik er nog best levendig en goed uit. Nu laat ik het stuk dat ik ONTZETTENDE honger had na de operatie en dus een frietje gegeten heb bij thuiskomst natuurlijk uit dit verslag, aangezien het tegenstrijdig is met de liposuctie en mensen hier uiteraard een oordeel over hebben. Maar wat heeft dat frietje lekker gesmaakt!

 

 

 

 

 

    

     

 

 

Die nacht heb ik vreselijk geslapen. Mijn armen hoog op twee kussens, mijn benen ook hoog op een kussen en verder stil op mijn rug liggen. Het eerste gedeelte van de nacht ging prima, ik was zo moe, maar halverwege begon mijn rug zeer te doen, kreeg ik de drang om op mijn zij te liggen en deed alles pijn. Het pakket was weer compleet. Nieuwe versie van een slechte nacht! De volgende dag nog wel al het plastic en de dogpads op de bank gelaten. Je weet maar nooit.

 

 

 

 

 


De dagen daarna verliepen steeds beter. Doordat ik niet met de canule ben verdoofd, was ik ook niet blauw en paar alleen een klein beetje geel en groen. Oftewel minder zwellingen en bloeduitstortingen. Dit zorgde voor iets minder gevoelige armen en benen. HEEL FIJN! Ik begon rustig aan weer wat te doen, zoals Netflix kijken en ontbijtje maken. HAHA. Vanaf de dag van de operatie heb ik wel veel in stressballetjes geknepen. Schijnt goed te zijn voor het afvoeren van het vocht in je armen. Na een week moest ik weer naar de fysio en kon ik wat meer bewegen en lopen. Al moet ik zeggen dat buiten wandelen in 30 graden toch wel beetje warm is. Om nog meer hitte te voorkomen ging ik mijn drukpak en steunkousen niet verbergen, maar lekker mee buiten lopen.

 

 

 

Over het eindresultaat kan ik nu nog niet veel zeggen. Ze geven 3 maanden om echt goed te herstellen en alles te laten genezen. Er zit nu nog veel vocht in mijn lichaam. Het drukvest om mijn armen hoef ik volgens de regels maar 2 weken te dragen. Echter ga ik dit ook 3 maanden dragen om het beste resultaat uit de operaties te halen. Even door bikkelen en ik zal het drukvest en de steunkousen gaan vervloeken, maar ik weet dat ik er naderhand blij mee ben.

Nog een paar foto’s:

 

    

 

Het verslag wordt vervolgd…

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *