5e operatie

Dag lieve mensen,

 

Dit is het verslag van alweer mijn 5e operatie, welke 8 november heeft plaatsgevonden. Eigenlijk was de operatie aan mijn billen als 4e gepland. Maar ik vond het toen nog te spannend en ik was nog te onzeker over de operatie dat ik deze gewisseld heb met de operatie aan mijn armen.


…DE PERIODE VOOR DE LAATSTE OPERATIE…

Laat ik beginnen bij de 6 weken tijd tussen de 4e en 5e operatie. Nadat ik redelijk hersteld was van de operatie aan mijn armen, begon  langzaam de zenuwen voor de operatie aan mijn billen te komen. Ik heb altijd aanwezige ronde billen gehad waar ik schaamteloos mee liep te pronken, haha. Dit maakte het feit, dat er ook een ingreep aan mijn billen zou komen, erg spannend. De billen, waar menige dame zich  tegenwoordig de pleuris voor werkt in de sportschool, 24/7 aan het squaten is en non-stop foto’s op social media post om die wel getrainde Kardashian billen te laten zien, die billen ga ik kleiner laten maken. SLIK.. SLIK..  (Ik had niet het idee dat mijn billen konden tippen aan die van de sportgoeroe’s, laat staan aan die van Kim Kardashian, maar voor de beeldvorming is dit een goede vergelijking).

 

In de weken dat ik erg twijfelde heb ik zeker ieder dag voor de spiegel gestaan om me in te beelden hoe mijn billen er uit zouden zien als ze een stuk kleiner zijn. Vaak stond ik ’s ochtends op met het gevoel dat ik de operatie wel moest laten uitvoeren, en ging ik ’s avonds naar bed met het gevoel dat ik het absoluut niet moest laten doen. Ik heb er veel over praten met Rowin (mijn vriend), met mijn ouders, vriendinnen, collega’s en mijn fysiotherapeute. Uiteraard had niemand voor mij het passende antwoord klaar staan. Ik wist overigens niet eens wat ik wilde horen ‘wel doen’ of ‘niet doen’. Door deze grote twijfel had ik nog een extra consult met de specialist gepland. Met een lijst vol vragen en opmerkingen ging ik samen met Rowin naar dr. Boonen. Gelukkig gaf hij tijdens het gesprek aan dat 9 van de 10 vrouwen deze twijfels hebben en ook de angst hebben om een platte  ‘pannenkoeken-bil’ te krijgen. Dat was enigszins een opluchting waardoor ik wist dat ik mijn vraag serieus beantwoord werd. De afspraak met dr. Boonen was: de avond voor de operatie voor de spiegel gaan staan en alles op mijn lichaam aankruisen wat ik graag gecorrigeerd wilde hebben, ook op mijn billen. We zouden dan op de dag van de operatie samen bekijken wat haalbaar was en wat niet. Er mag namelijk maar een max. aantal liters verdovingsvloeistof in mijn lichaam, afhankelijk van mijn lengte en gewicht. Met een tevreden gevoel keerde ik terug huis. De dagen daarna heb ik nog gewerkt, dat was een goede afleiding.

 

Zoals op de foto’s te zien, ben ik natuurlijk los gegaan met kruisjes zetten. Ik bedoel, dit voelde als de laatste kans om ook correcties te laten doen. Dus dan liever wat kruisjes te veel dan te weinig.

     

 

 

Ook ging ik samen met Rowin mijn lichaam opmeten, zodat ik over een paar maanden, als alles hersteld is, nog een keer kan gaan meten en dan de verschillen beter kan zien.

 

 

 

 

 

 

 

                                                  …DE DAG VAN DE OPERATIE…

 

Hier zei ik een hele goedemorgen tegen alle lezers! Ik was zo ready voor de operatie! Uiteraard had ik geen oog dicht gedaan, maar desalniettemin was ik niet zo gespannen als bij de operatie aan mijn armen. Waarschijnlijk door het idee dat het niet pijnlijker kon gaan worden dan de vorige operatie. Ik was hier bezig een gezond ontbijt te maken.

 

 

 

Om mij op de lunch te kunnen verheugen tijdens de ingreep, had ik heerlijke boterhammen met nutella en hagelslag meegenomen. Zo slecht en fout als het maar kan, maar ik moest iets hebben om naar uit te kijken. Deze keer zijn we op tijd van huis vertrokken om nog even rustig in de wachtkamer te kunnen zitten. Wat een raar gevoel had ik toen in mijn buik. Het zou de laatste keer zijn dat ik daar zat, ik kreeg bijna het gevoel dat ik gehecht was aan de wachtkamer. Ik heb er toch 5 keer gezeten voor best heftige ingrepen, dus ja, het deed iets met me toen ik daar voor de laatste keer zat. Vol verwachting ging ik een paar minuten later naar boven, naar de ‘steriele zone’. Ik was best opgewonden over alle kruisjes op mijn lichaam en benieuwd wat dr. Boonen er van zou gaan vinden. Na alle rituelen zoals het pakje aan, medicatie innemen etc. ging ik met dr. Boonen voor de spiegel staan. Als eerste moest hij lachen “Je hebt veel kruisjes gezet, maar sommigen kan ik echt niet doen zoals je buik”. (Dat wist ik natuurlijk wel, maar ik dacht niet geschoten is altijd mis.) Uiteindelijk moest ik een keuze maken uit de te corrigeren gedeeltes. De binnenkant van mijn benen moest gecorrigeerd worden evenals mijn bovenarm, daar zit nog een grote bult. Ik heb gekozen voor de binnenkant van mijn benen.

 


Wat heeft dr. Boonen nu precies geopereerd? De binnenkant van mijn benen, mijn billen, mijn onderrug, mijn heupen en mijn lovehandles. Zo dat is best wat hè? Gelukkig zijn dus veel van de door mij getekende kruisjes wel door gegaan
.

 

 

Tijdens de operatie heb ik voor het eerst gehuild. Gehuild? Ja dat lees je goed, GEHUILD! Er waren gedeeltes bij die ik niet meer trok, mijn lichaam was op en ik was zo klaar met de pijn. Maar ik denk dat het ook kwam door alle gedachtes die door mijn hoofd spookten; de laatste operatie, een jaar lang bezig met operaties en herstellen, hoe zou mijn lichaam eruit komen te zien, ik heb het gedaan en overleefd. Alles bij elkaar was even te veel, want qua pijn was deze operatie minder heftig dan mijn armen, en toen heb ik geen traan gelaten. Nadat de operatie klaar was en ik beplakt was met de pleisters kreeg ik een drukpak aan. PLEASE… god sta me bij! Wat een vreselijk ding is dat. Dat pak zat zo strak!! En heel fijn dat er toen 3 assistentes mij in dat pak hebben gehesen, maar daarna moest ik het toch echt alleen gaan doen! Hoe dan?! Vervolgens moest ik weer een half uurtje bij komen op het uitslaap-bed en mocht ik genieten van mijn heerlijke te dik belegde boterhammen. GODDELIJK op dat moment!!!! Zeker een aanrader! En dan kwam nog een keer de ellende dat ik mijn joggingbroek aan moest trekken. Ik werd niet bepaald vrolijk bij dat idee.

 

 

 

Toen ik eenmaal naar huis mocht, moesten we de autostoel beplakken met doeken. Ik lekte enorm en aangezien het aan mijn

billen was, zou alles in de stoel komen. Eenmaal thuis kwam de grote vraag ‘Hoe ga ik zitten/liggen?’. Van te voren had ik bedacht dat ik op mijn buik zou gaan liggen, maar aangezien hij daar ook een gedeelte geopereerd had, was dat geen optie. Uiteindelijk toch op mijn rug gaan liggen, en alle pijn die er bij kwam voor lief genomen. Toch zou ik het iedereen adviseren om op je rug te gaan liggen. Waarom? Doordat ik met mijn gewicht op mijn billen en rug drukte liep er veel vocht uit. En dat is natuurlijk goed. Hoe meer vocht er uit liep hoe minder vocht ik eruit hoefde te plassen. Nadeel is wel dat mijn drukpak er helemaal onder zat. Deze was echt doorweekt met vocht en bloed. IIEUWW… klinkt vies hè? Jup.. dat was het ook helaas. Zolang ik maar stil lag en niet bewoog kon ik de pijn nog aan. Maar toen moesten alle doeken van mijn lichaam afgehaald worden anders zou het gaan broeien. STINKEN!! Gadverdamme.. wat een lucht kwam er af! Dit kwam ook doordat mijn drukpak er helemaal onder zat. Oja, een leuke bijkomstigheid van het drukpak, die mag niet uit. Alleen ’s avonds even snel om uit te spoelen en mijn kousen te wisselen. Dus dan rest de vraag… ‘Hoe ga ik dan naar de wc?’. Tja.. de uitvinders van het pak hebben daar natuurlijk over nagedacht en een ‘plas-poep-gat’ gemaakt! HAHA wat een uitvinding en waarschijnlijk hebben ze er veel geld aan verdiend ook nog! Maar ik vind het vreselijk! Voor iedere beelddenker onder ons, je begrijpt wel hoe NIET fijn dat is. En voor alle niet beelddenkers onder ons, probeer eens door een gaatje je behoefte te doen. SUCCES!

 

Gelukkig ging de eerste dag snel voorbij (kon ook niet anders door de hele dag te slapen haha). Toen werd het tijd voor slapen in BED. Lees wel, in bed komen op zich was al een hele overwinning. Dus eenmaal in bed probeerde ik zo stil mogelijk te liggen, maar helaas toen ik eenmaal sliep ging ik onbewust toch draaien. En daar was de pijn weer! HALLO pijn! Fijn dat je mij weer wakker maakt en goedemorgen WALLEN tot op de grond.

        

 

 

                                                         …DE EERSTE WEKEN NA DE OPERATIE…

 

De volgende dag moest ik terug komen bij de kliniek voor controle. De wonden zouden dan bekeken worden en de pleisters vervangen. De assistente had nog van te voren gezegd, dat ik mijn drukpak de eerste avond wel mocht spoelen en drogen maar daarna snel weer aan moest doen. Maar eerlijk, de eerste avond dacht ik alleen maar ‘ik ga zeker weten niet dat pak nu uit doen om mij vervolgens met moeite er weer in te hijsen. Nee, dat mocht de assistente mooi zelf doen de volgende dag’. Zo stoer als ik dat zei, ging ik toch de volgende ochtend voordat ik naar de controle moest echt WEL dat pak nog even snel wassen. JEZUS wat een stank! Dat drukpak zat natuurlijk helemaal onder het bloed en vocht dat in de loop van de nacht is gaan opdrogen. Dus toen ik ’s ochtends wakker werd… BAH! Wat een stank!!!
Eenmaal bij de controle aangekomen bleek alles, zoals alle andere keren, goed te zijn. De wonden zagen er goed uit en er waren al 2 wonden dicht. Strompelend ben ik naar de auto gelopen en fijn naar huis.

 

 

Pas na 2 dagen heb ik naar het resultaat in de spiegel gekeken. Ik was erg benieuwd maar durfde nog niet eerder te kijken. De plekken waren nog erg opgezwollen en dik maar toch was er al goed resultaat te zien. Ik merkte wel dat het beeld wat ik van mezelf in mijn hoofd heb, nog anders is dan wat ik in de spiegel zag. Zoveel veranderingen aan mijn lichaam, waar ik altijd naar uitgekeken heb, was nu werkelijkheid geworden maar dat plaatje in mijn hoofd veranderd dus niet zo snel. Waar ik vooral heel erg blij mee was om te zien, ik heb nog billen!! Ik zag zeker dat ze een formaat kleiner zijn geworden, maar gelukkig geen platte pannenkoek-bil! YESS!!! Waar is dat feestje?! HIER is dat feestje!! 😀

       

     

 

 

De weken na de operatie waren zwaar, erg zwaar. Zowel fysiek als mentaal. Er waren veel dagen dat ik er echt doorheen zat. Iedere ochtend de ellende met de kousen, het drukpak en het drukvest aan doen plus de pijn die er iedere keer bij kwam. Geloof me, dat is echt slopend. En ik realiseer mij dan echt wel dat ik al zo ver gekomen ben en dat dit de laatste loodjes zijn. Maar Jezus.. die laatste loodjes wegen zwaar! Ook begon de fysio na 5 dagen. Gelukkig heb ik een hele lieve fysiotherapeute die mijn geschreeuw en geklaag heel goed aan kan. Want de fysio is echt heel erg pijnlijk de eerste 2 weken. Op de foto zie je mij met mijn steunkousen, het drukpak en het drukvest aan. Hiervoor moet ik echt wel eerder mijn bed uit want voordat ik alles aan heb, ben ik zeker 15 min verder.

 

 

 

 

Na 2 weken moest ik eigenlijk weer werken. Maar dit zag ik mezelf nog niet doen. Behalve dat het aantrekken van alle steunkleding nog steeds pijnlijk en zwaar is, kreeg ik ook extreme jeuk over mijn lichaam als ik een tijdje liep of stond. Waar dit vandaan kwam? Waarschijnlijk doordat mijn bloed sneller gaat stromen, mijn vaten wijder worden en mijn lymfe harder gaan pompen. Maar het is echt vreselijk! In goed overleg met mijn werk, bleef ik nog een week thuis. Met mijn directrice had ik de afspraak gemaakt dat ik het lopen en bewegen ging opbouwen, zodat ik na die week rust wel weer kon werken. In de extra week rust ben ik het lopen gaan opbouwen in de sportschool. 

 

 

 

Dit ging niet met heel veel succes.  JEUK IS ECHT ERGER DAN PIJN! En dan wil ik het liefst alles uittrekken, heel hard krabben en in bed liggen. En dit gebeurde dus ook tijdens het lopen op de loopband. Na 8 minuten begon de jeuk. Ik heb het nog even geprobeerd vol te houden maar na 15 minuten werd ik gillend gek en ben ik snel naar huis gegaan.

 

Een kleine ode aan mijn lieve vader en moeder,
Super bedankt voor alle steun, gezelligheid en de dagen dat jullie steeds hier waren na de operatie.
Mijn ouders kwamen steeds 3 dagen gezellig bij ons logeren om mij te helpen en te steunen. En geloof me, ik kan echt onaardig zijn als ik mij slecht voel. HAHA.

Liefs, Maris

 

 

 

 

 

 

4e operatie

Hoi lieve lezers!

Terwijl ik geniet van mijn ontbijt (we blijven op de gezonde tour hè), ga ik proberen mijn 4e operatie zo goed mogelijk voor jullie te beschrijven. Vlak voor de operatie dacht ik nog ‘Hmm.. zal deze operatie dan hetzelfde gaan als de afgelopen 3 operaties? Dan wordt mijn blog wel heel eentonig’. Maar voor iedereen die dit nu leest.. NEE, de 4e operatie is totaal niet te vergelijken met de afgelopen 3 operaties! So, sit down and read it carefully 😉

 

De weken tussen de operatie aan mijn rechter bovenbeen en de operatie aan mijn armen heb ik veel gewerkt. Dit was een goede afleiding voor alle spanningen die ik bewust maar ook onbewust met mij mee droeg. Ik merkte aan mijzelf dat ik heel erg uitkeek naar deze operatie. Mijn armen waren de afgelopen maanden flink gegroeid. En hoewel ik dit goed probeerde te verbloemen met mijn kleding, kon ik het iedere ochtend bij het aankleden goed merken. Ik kan met recht zeggen dat alle jasjes/blazers/blouses die ik heb, niet meer pasten. Dit was iedere keer weer confronterend. Wat trok ik dan aan? Zwart, lange mouw, een tshirt of vest. Tranen weg, kop op en weer door gaan. Ik kreeg een soort overlevingsmodus. Ik was opgewekt en vrolijk, althans zo probeerde ik mij voor te doen, maar ik voelde me op mijn meest kwetsbaars en kon op ieder moment breken. Kwam dit alleen door de operatie aan mijn armen die er aan zat te komen? Voor grotendeels wel ja, maar ook doordat mijn energie op was, mijn lichaam vroeg zoveel van mij voor iedere herstel. Ik denk alles bij elkaar. Tegelijkertijd was en ben ik nog steeds zo dankbaar dat ik dit kan doen. Familie, vrienden, collega’s, iedereen die mij steunt, BEDANKT!

 

 

De avond voor de operatie gingen er zoveel dingen door mijn hoofd. Ik kon, net als bij de andere operaties, echt niet op tijd naar bed en slapen. Dus wat ging ik doen? Opruimen! Tassen en dozen uitpakken (ik was toen net verhuisd), mijn kast inpakken. Zeer goede afleiding! 😉 Uiteindelijk ben ik ergens in de nacht in slaap gevallen en om 05.00u weer wakker geworden. En natuurlijk… wat ga je doen als je toch niet meer kunt slapen? Je nagels lakken! HAHA Want ja, ik lig er al niet heel charmant bij op die operatietafel, dan in ieder geval mijn nagels laten shinen.

 

Eenmaal in de wachtkamer aangekomen mocht ik zo goed als gelijk doorlopen naar boven (daar is de O.K.). Iets voelde anders in mijn lichaam. Ik voelde geen kick, geen adrenaline maar angst. Ik kreeg tranen in mijn ogen maar probeerde ze niet te laten zien. Ik voelde mijn lippen trillen maar lachte vriendelijk naar de assistent en liep naar de kamer om mij om te kleden. Hier werd ik overspoeld door mijn gevoelens, tranen rolde over mijn wangen maar ik veegde ze snel weer weg. Ik had geen tijd om verdrietig te zijn want over enkele minuten komt de assistent weer binnen om te vragen of ik klaar ben. ‘Niet opgeven, je bent al zover gekomen, kom op!’ zei ik tegen mezelf. En al snel ging toen een knop om. Eenmaal op het bed kwam dr. Boonen om te kijken naar het resultaat van de afgelopen operaties. Samen gingen we voor de spiegel staan en hebben we gezien dat aan beide bovenbenen een correctie moet plaatsvinden. Deze correctie gaat hij doen tijdens de laatste operatie. Gelukkig niet tijdens mijn armen, dan had ik serieus niks meer kunnen doen behalve liggen. Geen goed idee dus. Ik heb nog snel wat foto’s gemaakt van mijn armen voor de operatie.

 

 

 

 

            

 

Tijdens deze operatie liep er een ‘dokter in opleiding’ mee. Uiteraard wel met mijn goedkeuring hoor. Nadat ik ingesopt was met de alcohol en het bijbehorende rode kleurtje kreeg, ging de operatie beginnen. Ik had toen nog totaal niet door wat mij te wachten stond. Mijn referentiekader was natuurlijk alleen de afgelopen 3 operaties, dus ik dacht dat deze daar ook wel op zou lijken. NOTTTTT!!! Pff…

Waar ik even niet op voorbereid was, was het feit dat ik nu geen ‘gordijntje’ voor mijn gezicht kreeg en ik dus alles kon zien! Ik keek strak naar de lamp aan het plafond en luisterde naar het gesprek van de dokter en de dokter in opleiding, best interessant dacht ik nog. De spuiten in mijn arm krijgen ging nog wel, dat had ik natuurlijk al vaker gezien (kinderprikjes,  tandarts etc.). Totdat ik in mijn ooghoeken de lange gouden canule van 25 cm in mijn arm zag verdwijnen. Mijn eerste reactie was mijn ogen dicht knijpen en mijn gezicht de andere kant op draaien. Dit was namelijk nog de canule waarmee de verdoving ingebracht werd, wat dus niet geheel pijnloos was (zoals je uit mijn vorige verhalen weet). Ik voelde mijn maag draaien en kreeg er niet een heel passelijk gevoel van. Mijn lichaam begon te trillen en ik kreeg volgens de assistent een ‘wit’ kleurtje. De assistent vroeg nog of ik het koud had en daarom zo hard trilde. Koud?? Daarom trillen?? Wat denk jezelf!! Iets met spanning, adrenaline, pijn weg puffen en blijven ademen komt meer in de buurt. “Nee ik heb het niet koud, dit komt door de pijn” heb ik nog op een vriendelijke toon proberen te zeggen. En ondertussen zag ik die lange canule in mijn andere arm verdwijnen. Dat was wel het vervelende, was er eindelijk in 1 arm alle verdoving, begon dezelfde ellende in mijn andere arm. ‘Oke, here we go, adem in adem uit, ze zijn vanzelf een keer klaar’ dacht ik bij mezelf. Maar  ik kon praten tegen mezelf wat ik wilde, dat hielp natuurlijk geen ene fluit! En toen hadden we nog de lieve assistente die trouw haar taak uitvoerde en met mij een gesprek wilde gaan voeren. Ik kan me totaal niet meer herinneren wat ze steeds aan mij vroeg maar het was haar al snel duidelijk dat ze beter stil kon zijn. Echt, ik kon het niet uitstaan al die vragen. Who cares? Please! Laat mij met RUST! En de rust nam mij letterlijk, nadat de verdoving erin zat ben ik als een blok in slaap gevallen.

 

 

Na ongeveer een half uur begon de operatie dan echt. De dokter begon aan mijn linkerarm. Even voor de beeldvorming, rechts naast mijn hoofd stond een assistente tegen mij te praten, links naast mijn hoofd stond/zat de dokter in opleiding te praten met de dokter die ook links naast mij zat en dan hebben we nog een assistente die alle apparatuur bestuurt en controleert. En dat allemaal in een straal van een meter om mij heen. Voel je de druk? De geluidsgolven die om mijn oren suizen? WELKOM in mijn gevoel!!

 

Ik zag steeds maar weer die canule in mijn arm verdwijnen, dat ik ergens ook nieuwsgierig werd wat ik zou zien als ik gewoon direct naar die canule zou kijken. Dus hup, ogen open, hoofd draaien en voor 5 tellen lang kijken naar mijn arm en wat er gebeurde. Hoe bizar, de canule ging halverwege mijn onderarm naar binnen en ik zag de pin tot mijn schouders komen. OH JEZUS STA ME BIJ! Mijn keel sloeg dicht, mijn gevoel trok uit mijn gezicht en ik werd onpasselijk. Snel draaide ik mijn gezicht weer weg en keek naar de nietszeggende lamp aan het plafond. Wat overkomt mij? Wat doet mijn lichaam nu ik dit gezien heb? Ik kwam niet verder dan een paar vragen in mijn hoofd waarna ik mij weer moest concentreren op de pijn om die onder controle te krijgen. Maar ik dacht.. ik adem nog, ik ben nog bij, ik kan dit wederom gewoon aan! Yes!!!! HALLELUJAAAAA!!!  NEEEEEE AAAAUUWW.. Toen ging het even mis en werd er een zenuw geraakt. “Snel bijverdoven!” zei de dokter tegen de assistente en voor ik het wist was die pijn weer weg. Natuurlijk, nog meer verdoving, kan er best bij. Voor mijn gevoel stond mijn arm echt op ontploffen. Zoveel spanning en druk. En ik… ik ademde rustig weer verder want hij was nog maar met de eerste arm bezig. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment alleen maar kon denken aan die 4 maïsboterhammen met die dikke laag Nutella die ik had meegenomen. Oh god wat had ik daar zin in!!!!

 

Na een tijdje ging de hele massa werkende mensen zich verplaatsen naar de andere kant van mijn lichaam. Rechterarm it is! Here we go AGAIN! Ondertussen lag mijn lichaam nog steeds heftig te trillen. En alsof ik het nog niet zwaar genoeg had… ZENUW-TIME-AGAIN! Serieus? Was dit een test ofzo? “Snel bijverdoven!!!” klonk er nu in mijn rechteroor en ik dacht.. ‘Whatever, je doet maar, ik ben gesloopt’. En echt, het kon me niks meer schelen wat hij allemaal nog ging doen of extra inspoot, ik was totaal op. Ik kan mij ook nog weinig herinneren van het laatste stuk van de operatie.

 

“Zo we zijn klaar mevrouw Klatt. Het is genoeg zo” sprak de dokter en ik werd door 3 assistentes rechtop gezet. Haha, ik weet nog dat ik zei “nou hier bij mijn linkerarm zie ik nog een bobbel, kun je die nog even weghalen?” Waarop ik natuurlijk als antwoord kreeg dat hij klaar was en dat mijn armen nu moeten gaan rusten. Ondertussen waren de assistentes in alle hevigheid de pleisters op mijn wonden aan het plakken tot ik zei “ik denk dat ik even moet gaan liggen…” en poeff.. daar lag ik op de tafel. Wat ik zag? Sterretjes, alles draaide en vooral mijn maag werkte niet echt mee. Na een paar tellen werd ik weer rechtop gezet en gingen de assistentes door met poging 2 pleisters plakken. Tot mijn grote spijt, ging dit ook maar een paar tellen en hup.. daar lag ik weer. Ik wilde echt alleen maar liggen, maar ja, dat kon helaas niet want ik kreeg een steunvest aan. Om mijn benen heb ik steunkousen, en voor mijn armen een soort bolero maar dan van dik strak materiaal. Die moesten ze ook nog aantrekken. Vervolgens werd ik weer helemaal ingepakt met absorberende doeken en plastic zakken, zodat ik niet kon ‘doorlekken’. Lopen kon ik niet, dus ik werd op een soort van rolstoel naar het bed gereden en in bed gelegd. “Ik hoef dat eten van jullie niet en zeker die soep niet. Die is echt niet lekker. Ik wil mijn eigen boterhammen, mag dat?” zei ik tegen de assistente, die gelukkig mijn heerlijke boterhammen met Nutella ophaalde.

 

 

Na iets meer dan een half uur (toen was het volgens mij 12.30u) mocht ik naar huis en werd ik opgehaald door mijn vriend. Wat kan ik mij herinneren? Dat ik de OK uitliep, de auto instapte en dat ik vervolgens om 17.00u wakker werd thuis op de bank. De hele autorit heb ik in een andere wereld meegemaakt. Ik ben thuis op de bank gaan liggen en in slaap gevallen. In de tussentijd waren mijn ouders gekomen. Na enkele uren werd ik wakker en moest ik naar de wc. Ik was zo misselijk van al die medicatie en adrenaline. Maar wacht even.. Ik moest naar de wc. ‘HOE DAN?’ dacht ik bij mezelf. Maar liggen blijven was zeker geen optie. Dan zouden er nog minder smakelijke taferelen gebeuren. Mijn moeder liep ter ondersteuning mee naar de wc. Met mijn laatste beetje kracht ben ik zelf op de wc gaan zitten. En na enkele tellen sliep ik met mijn hoofd op de wasbak. Gelukkig was daar mijn moeder, anders had ik de middag doorgebracht slapend op de wc. Volgende doel: terug naar de bank en slapen!

EN DAT WAS GELUKT! Altijd leuk als je vader dan een foto van je maakt 😉

 

 

Ergens in de avond heb ik een poging gedaan om te eten. Gelukkig had ik ook weer trek gekregen en had mijn vriend heerlijk gekookt. Maar doordat mijn armen nog wel erg lekten, moesten we de tafel ook voorzien van de zeer gewaardeerde ‘dogpads’. Eten ging moeilijk. Bij iedere hap moest ik mijn armen buigen. Geloof me, dat wil je niet!!! Je wilt eigenlijk niks. Gelukkig had ik mijn bed ook al voorzien van alle benodigdheden en kon ik ’s avonds naar bed. Kussen onder mijn armen want mijn armen moesten hoog blijven. Het vocht wat in mijn armen zit mocht niet naar mijn hand gaan, dan zou het lang duren voordat dat uit mijn hand weer weg is. HELAAS… niet gelukt. Mijn hand was net een opgeblazen plastic handschoen. De dag na mijn operatie moest ik op controle komen. Daar werden mijn wonden bekeken, pleisters vervangen en kreeg ik weer dat fijne steunvest aan.

 

 

 

In de avond toch maar even het steunvest uitgedaan. Deze moest echt gewassen worden. Ik kreeg er maar 1, dus na het wassen met de föhn snel droog föhnen en daarna weer aan doen. Maar ach, als ik dan toch het vest uit heb.. dan maar even wat foto’s 😉

      

 

De dagen die volgden waren best vermoeiend. Ik liep of als een mummie met mijn armen naar voren of als een feestbeest met mijn armen in de lucht door het huis. Het was hoe dan ook een grappig gezicht voor anderen en voor mij alleen maar ellende. Haha. En wat deed ik verder de rest van de dagen? Rusten, tv kijken, af en toe proberen te eten en te drinken en weer rusten.

Hieronder als snel het resultaat. De na-foto heb ik gemaakt 2 dagen na de operatie.

Voor nu.. ook weer tijd om te rusten 🙂
Dag lieve lezers!

3e operatie

Hoi iedereen!
De 3e operatie zit erop! YES! Ik ben over de helft! Wat een fijn gevoel.

Woensdag 16 augustus moest ik mij, net als bij de andere operaties, om 07.45u melden bij de kliniek. En ik was heel zenuwachtig kan ik je vertellen! De avond ervoor ben ik laat naar bed gegaan, slecht geslapen natuurlijk en klaar wakker ’s ochtends. Wat een drama! De spanning zat er behoorlijk in, ook uit enthousiasme, want dit was namelijk de laatste operatie aan mijn benen. Oftewel, dan zijn mijn benen klaar!

 

Eenmaal in de wachtkamer gierde de spanning nog meer door mijn lichaam. ‘Hoe zouden mijn benen er uit gaan zien? Gaan ze wel gelijk worden?’ maar ook de gedachte van de pijn flitste door mijn hoofd. Na een paar minuten kwam het wel bekende ‘ping’ geluid met de stem die zei dat mevrouw Klatt naar boven mocht komen. Voor de afwisseling van de foto’s vroeg ik nog aan mijn vriend “Maak even een foto als ik de trap op loop. Dat is leuk voor in mijn blog. Anders zijn alle foto’s hetzelfde.” Haha.

 

Nadat ik mezelf weer voorzien had van het mooie blauwe jasje en het netje op mijn hoofd, liep ik met de assistent mee naar het bed waar ik mocht wachten. Alle standaard dingen werden weer gedaan zoals mijn bloeddruk meten, temperatuur meten en ik mocht weer een dosis aan kalmeringstabletten en pijnstillers slikken. En eerlijk, ik had nog wel zo’n bekertje met medicatie willen nemen!!! Pff..
Even later kwam dr. Boonen binnen om mijn benen te bekijken en te bekladden met de welbekende strepen. Hij was ook erg benieuwd naar het resultaat van mijn linkerbeen die 6 weken geleden geopereerd was. Het zag er allemaal erg mooi uit vond hij (vind ik ook hoor!). Maar hij merkte op dat er nog een wat vetweefsel achter is gebleven aan de binnnenkant van mijn linkerbovenbeen. Oftewel, er moet nog een correctie komen. Dr. Boonen liet de keus aan mij of ik dat wilde corrigeren of niet. Maar eerlijk gezegd, als de specialist aangeeft dat er nog wat vetweefsel zit.. “Ja natuurlijk wil ik dat dan weg hebben! Weet je hoeveel de operatie mij gekost heeft? Dan wil ik ook dat het goed is.” Ik was allang blij dat hij het zelf zei en dus geen punt ging maken van een correctie. In eerste instantie wilde ik de correctie gelijk doen. Maar de assistente gaf aan een correctie nú aan mijn linkerbeen erg pijnlijk zou zijn. Dit been is namelijk nog aan het herstellen en van binnen is het nu littekenweefsel en dus heel gevoelig. Ze adviseerde mij om het bij de volgende operatie te doen.

 

15 minuten later mocht ik de ok in. Ik zal het verloop van de operatie niet nog een keer beschrijven. Want dat is iedere operatie hetzelfde. Maar ik kan je vertellen, je went niet aan de spanning, niet aan de pijn en ook niet aan het geluid tijdens de operatie. Ik was blij dat het redelijk snel voorbij ging. Deze keer was ik na de operatie erg moe. Ik moest een half uur bijkomen voordat ik naar huis mocht. Dat half uur heb ik echt geslapen.

 

Eenmaal thuis aangekomen moest ik weer alle verbanden en folies van mijn been afhalen. Ik had mijn bank voor de operatie al voorzien van plastic en dogpads. Wat heb ik vooral die middag gedaan? SLAPEN!! Ik was zo gesloopt van de operatie dat ik niet veel meer kon. Gelukkig had ik mijn lieve ouders en vriend bij mij die voor mij gingen zorgen. Die middag ging snel voorbij. Een paar wonden lekten heel erg veel vocht. Daar was ik heeeeel blij mee! Toen ik ’s avonds naar bed wilde gaan begon de ellende. 2 wonden onder mijn knie hadden bedacht om nu pas te gaan lekken. Geweldig! (Ahum..). Mijn ouders hadden de grond al bedekt met dogpads (geniaal die dingen, werken perfect!). Maar bij iedere stap die ik wilde zetten, stroomde het letterlijk uit mijn wonden. Ik zal jullie de foto’s besparen, want het lijkt wel een slachtveld!

 

 

Na een paar dagen na de operatie beleefde ik een ‘memorabel’ moment. “Oh my god! Ik heb een GAT tussen mijn benen!” was mijn reactie toen ik in de spiegel keek. Binnen 2 tellen had ik een foto gemaakt en deze naar een paar vriendinnen en naar mijn ouders toegestuurd. Ik was zo blij met het beeld wat ik in de spiegel zag. Voor degene die nu denken “Een gat??????? Hoe een gat????” Daarmee bedoel ik de ruimte tussen mijn benen als ik rechtop sta. Voor zover ik mij kan herinneren hebben mijn benen altijd tegen elkaar gezeten en met lopen langs elkaar heen geschuurd. En nu… nu is dat al bijna niet meer!  Wat een geweldig gevoel. En dan te bedenken dat er nu nog veel vocht in mijn rechterbeen zit, wat er ook nog uit moet.

 

 

 

De weken na de operatie verliepen moeizaam. De zwelling was echt extreem en zeer pijnlijk. Zo zie je op de foto links. Mijn rechterbeen was (nog steeds) veel dikker dan mijn linker. Gelukkig ben ik wel op tijd weer met de manuele lymfe drainage begonnen maar och jezus wat zeer…!! En eerlijk, ik vind mijn therapeute heel lief hoor, maar die eerste 2 weken stond ze toch echt even op mijn DISLIKE-mensenlijstje. Wat pijn!! Ik lag echt met klamme handen en tranen in mijn ogen bij haar op de bank. Gelukkig is ze keigoed in haar werk en zag ik na iedere behandeling resultaat. En nu.. 3 weken verder zijn we weer vriendjes! Haha

 

 

 

 

Tja.. Zie hieronder hoe mijn wasrek er tegenwoordig uit ziet. Haha

 

Links de foto van 6 weken geleden. Rechts de foto een week na de operatie.

Het herstel en de voorbereiding

Hoi iedereen!

De 3e operatie is alweer geweest. Wat gaat de tijd snel! Ik weet nog goed dat ik in januari de operaties ging inplannen en toen vooral dacht ‘oke Maris, het jaar 2017 gaat in het teken staan de operaties, kom op dit gaat je lukken!’  En nu is het alweer september! Dat betekent dat ik eindelijk kan zeggen “IK BEN OVER DE HELFT!” Wat een fijn gevoel is dat. Nog 2 te gaan…

 

 

Eerst even terug naar het herstel van mijn linker bovenbeen en de voorbereiding op de operatie aan mijn rechter bovenbeen. Tussen deze operaties heeft namelijk maar 6 weken tijd gezeten. Achteraf besefte ik dat 6 weken best kort is. Ik was namelijk nog volop aan het herstellen van de 2e operatie toen ik mij moest gaan voorbereiden op de 3e operatie. ‘Hoe dan?’ dacht ik bij mijzelf. ‘Hoe ga ik dat doen? Mijn linkerbeen is nog lang niet volledig herstelt en beperkt mij nog in het bewegen. En dan nu al mijn rechter bovenbeen. HELP ik kom armen en benen tekort straks!’ Ik kon mij niet voorstellen hoe ik dat moest gaan doen. Op de foto’s hieronder zie je het verschil tussen mijn benen al na 3 dagen.

 

Het advies van de specialist was om veel te gaan lopen tijdens het herstel. Nou.. ik kan je vertellen, ik was die eerste week na de operatie al blij als ik op tijd bij de wc kon komen. Dus dat ‘veel-lopen-is-goed-voor-het-herstel-advies’ heb ik even een weekje verschoven. Vanaf de 2e week heb ik wel geprobeerd iedere dag bewust een stuk te gaan lopen. De ene dag ging dat beter dan de andere dag. Dit was ook afhankelijk van het weer. Het is een aantal dagen erg warm geweest. Pff.. wat een drama! Dit begon al ’s ochtends bij het aantrekken van de kousen. Halleluja (!!!!) wat een opgave! Mijn been was nog zo blauw, opgezwollen en pijnlijk dat ik die kousen wel kon vervloeken. Letterlijk. Maar.. gewoon tanden bijten en hup die kous aan doen.  Op de foto’s hieronder zie je mijn been met kous (best relax lijkt het) en mijn been zonder kous (toch iets minder relax kan ik je vertellen!)

   

 

 

In de loop van de dagen en weken daarna ging het bewegen steeds beter. Ik kon het langer volhouden, de pijn werd minder en ik kon de warmte aan mijn benen beter verdragen. Wat vooral een motivatie was om te blijven bewegen was het resultaat. Iedere week zag ik mijn been slinken. Na ongeveer 4 weken ben ik weer gaan sporten. Althans.. een poging tot! De training begon met een rondje hardlopen gevolgd door been- en buikoefeningen. Ik moest gewoon lachen tijdens het hardlopen. ‘Ik voel mijn spier, huh.. wacht ik moet mijn been vasthouden.. straks gaat de spier los’ Nu kan ik er om lachen, wat een gedachte! Natuurlijk gaat mijn spier niet los! Haha.
                             

 

Een aantal dagen later ben ik nog in de sportschool gaan trainen en wat beenapparaten gedaan. Deze keer ging ik met mijn ouders. Mijn vader vond 1 apparaat een foto waard. Zoals je ziet op de foto, wat een verschil! Zo had ik het zelf nog niet eerder gezien. Ik zie mijn benen natuurlijk alleen van boven of via de spiegel maar deze foto gaf echt weer hoe het verschil eruit zag.

                                    

 

 

Ondertussen ga ik 2 a 3 keer per week naar mijn oedeemtherapeute. Zij doet manuele lymfe drainage om te zorgen dat het vocht uit mijn benen gaat. Erg fijn! In de voorbereiding op mijn 3e operatie, die 16 augustus geweest ik, ben ik ook vaak bij de therapeute geweest. Dit is namelijk een goede methode om het vetweefsel soepeler en losser te maken. Hierdoor kan de specialist het vetweefsel beter verwijderen.

 

Op de foto links kun je het verschil zien tussen mijn benen, de dag voor mijn 3e operatie.

 

 

 

 

Op deze foto zie je duidelijk het verschil tussen mijn linker been, waarbij het pijpje van mijn broek aardig los zit. En mijn rechterbeen, waarbij het pijpje van mijn broek nog best strak zit en oprolt in mijn lies.

 

 

 

2e operatie

Hallo!

Zo… mijn 2e operatie zit erop. Dit keer is mijn linker bovenbeen geopereerd. Wederom een heftige ingreep…

Woensdag 5 juli moest ik mij om 07.45 uur melden bij Polikliniek Blaak. Ik ging er deze keer met een andere spanning naar toe. Bij mijn eerste operatie was alles nieuw, zat ik vol adrenaline en wist ik totaal niet wat mij te wachten stond. Ondanks dat ik toen al wel veel gelezen had over de ingreep en veel mensen gesproken had, wist ik niet hoe het zou voelen. Maar deze keer, voor mijn tweede operatie, was dat heel anders. Ik wist heel goed wat mij te wachten stond, hoeveel pijn het ging doen, hoe lang het ging duren en wat de operatie inhield. Of dit een voordeel was? Dat durf ik niet te zeggen.

 

“Mevrouw Klatt mag naar boven komen” klonk het om 08.00 uur. Mijn hart begon sneller te kloppen en met een adrenaline boost door mijn lichaam liep ik best rustig de trap op. Ik moest mij, net zoals bij de eerste operatie, weer in een mooi charmant pakje hijsen en daarna rustig in de steriele zone op het bed gaan liggen. De assistentes waren nog even druk en gaf aan dat ze ’s ochtends altijd wat drukker zijn om de boel weer draaiende te krijgen. ‘Natuurlijk, geen probleem, ga vooral lekker druk doen voor mijn bed aangezien ik heus niet zenuwachtig ben en veel prikkels om mij heen wel kan verdragen’ dacht ik bij mezelf en bleef uiteraard vriendelijk lachen. Dat ik mij ondertussen alweer in ging beelden hoe die lange naalden en spuiten in mijn been zouden landen en een ietwat onprettig dan wel zeer pijnlijk gevoel zouden gaan geven, had heus geen invloed op mijn hartslag.. (lees: mijn zenuwen gierden door mijn lichaam, ik begon al iets te transpireren en mijn ‘wat een mooie dag gaat dit worden’ – gevoel was per direct weg!) Tijdens de voorbereiding om mij operatie-ready te maken, ging de assistente mijn bloeddruk en hartslag opmeten. Deze waren erg hoog, waarop de assistent zei dat ik waarschijnlijk onbewust veel spanning had. Ze vond mij er namelijk heel relax en rustig uitzien (en ik dacht: HOE DAN????). Toch corrigeerde ik haar direct in dat dit niet onbewust is maar heel BEWUST. Jezus wat een spanning!! Een dosis medicatie aan kalmeringstabletten en pijnstillers erin en ik was bijna klaar voor de operatie. Dokter Boonen ging eerst nog een paar mooie strepen op mijn been tekenen zodat hij precies wist hoe en waar hij het vet ging wegzuigen. Ik heb nog even een poging gedaan om deze strepen te kunnen begrijpen en er een logica in te zien maar na een paar seconden gaf ik het op. “Het zal wel”, dacht ik bij mezelf en liep met de assistente mee naar de operatietafel.

 

Een andere assistente ging mij weer steriel maken. Het doekje/watje met alcohol werd rijkelijk over mijn onderstel gesmeerd. Schaamte?! Nee joh! Dat komt niet meer voor in mijn woordenboek, laat staan dat ik nog weet wat dat betekend. Nadat ik eenmaal op de operatietafel lag kwam dokter Boonen binnen en ging de nodige spullen gereed maken. Ik kreeg weer een gordijntje voor mijn gezicht zodat ik de ingreep niet kon zien. Wederom had ik de avond voor de ingreep bedacht dat ik onder het gordijntje ging kijken tijdens de operatie. Maar eenmaal op die operatietafel kwam die gedachte niet meer in mij op, gek hè? Naast mij stond het apparaat dat mijn hartslag en bloeddruk bleef meten. Ik had al bedacht dat ik mij op dat geluid ging focussen en mijn best zou gaan doen om mijn bloeddruk en hartslag laag te houden.


“Zo mevrouw Klatt we gaan beginnen met de operatie”
zei de dokter. Mijn hartslag vloog omhoog, een zweetaanval als nooit te voren en het enige wat ik voor mij zag was.. dat mooie groene gordijn! De dokter lanceert eerst een fijne, niet heel pijnlijke spuit in mijn been. Dit verdoofd een klein gedeelte waardoor hij vervolgens een opening kan maken om met de canule naar binnen te kunnen. En daar ging de canule weer mijn been door om deze te verdoven. Ik kan je vertellen, dit is geen fijn gevoel! Mijn gedachtes vlogen door mijn hoofd: Waarom raak ik niet in shock? Dit doet ongelooflijk veel pijn! Er moet toch nu iets gebeuren met mijn lichaam? Kan mijn lichaam deze pijn verdragen? WAUW.. Lichaam ik ben trots op je! En ondertussen moest ik de pijn weg puffen van de assistente. “Net als bij een bevalling” zei ze tegen mij. ‘Bedankt, ik heb nog geen bevalling meegemaakt maar zeer fijn dat ik straks een prof ben in pijn weg puffen’. De achterkant van mijn bovenbeen was erg gevoelig. Hier waren mijn spieren veel minder ontwikkeld en kon ik de pijn niet tegen gaan met de kracht van mij spieren. Ik denk dat de verdoving erin krijgen ongeveer een half uurtje geduurd heeft. Maar dit kostte zoveel energie van mijn lichaam, dat ik het half uur daarna geslapen heb. Correctie, ik heb nog heel even sociaal gedaan met de assistente maar na 5 minuten gaf ik dat op en viel ik in slaap.

 

Nadat de verdoving eenmaal ingewerkt was ging de liposuctie beginnen. Dit verliep net zoals bij de eerste operatie. Ondanks de verdoving waren er nog een paar plekjes best gevoelig, zoals bij de knie en aan de onderkant van mijn bil. Ik moet eerlijk zeggen dat het gepiep van mijn hartslag een goede afleiding was. Hierdoor ging ik mij focussen op mijn ademhaling en was ik even minder alert op de pijn. TOTDAT… de correctie aan mijn enkel ging beginnen. OH MY GOD!! HELP!! NEEEEEEE!!!! LAAT DIE CORRECTIE MAAR ZITTEN!! Doordat dat stukje op mijn enkel natuurlijk al littekenweefsel was, was de spuit, de verdoving en de liposuctie veel pijnlijker dan mijn hele bovenbeen. De assistente vroeg vriendelijk of de dokter even moest stoppen. “Stoppen? NEE! Als we nu gaan stoppen dan wil ik niet meer dat hij gaat beginnen. Ga maar snel verder.” Gelukkig ging dat stukje best snel en zei de dokter vervolgens dat de operatie klaar was. Met alle kracht en lef die ik nog had vroeg ik of hij wel echt alles had weggehaald en goed de binnenkant van mijn benen had gedaan. Gelukkig was hier het antwoord ‘ja’ op.

 

 

Eenmaal ingepakt met alle matjes mocht ik terug naar de andere kamer om nog een half uurtje bij te komen onder het genot van een soepje en wat lekkers. Ondertussen werd mijn lieve vriend gebeld dat hij zijn vriendin-met-een-slank-been op mocht komen halen. Eenmaal thuis begon het rusten. Mijn lieve ouders hadden mijn bank al lek-proof gemaakt door veel matjes en vuilniszakken op de bank te leggen. Die dag hebben 2 van de 11 wonden nog lang gelekt. Waarvan 1 zelfs zo erg lekte, dat toen ik op stond (want ja ook ik moet gewoon naar de wc) er een harde straal met vocht uit de wond liep. Los van alle pijn, de sterretjes die ik toen zag en de misselijkheid die ik voelde, was dit een grappig gezicht! Maar even terug naar het wc verhaal, dit was serieuze business! Ik had 2 wonden op mijn bil, dus je begrijpt de pijn van het zitten op de wc-bril, of eerder nog, hoe land ik op die wc-bril zonder mij pijn te doen? Dit was onmogelijk, dus ik moest gewoon doorbijten. Eenmaal terug op de bank ging het lekken nog door. De matjes waren vol vocht en moesten vervangen worden.

DE GOUDEN TIP: Dog Pads XL (te koop bij een dierenwinkel)! Zeer grote matten die erg absorberend zijn. Hiermee hadden we de bank opnieuw bekleed en ook gelijk mijn bed mee bedekt. Echt ideaal!

Na de eerste nacht te hebben doorstaan ging ik toch mijn benen even goed bekijken in de spiegel. Veel kon ik nog niet zien omdat mijn been nog erg opgezwollen was.

 

 

 

 

 

Op advies van de assistente ging ik bij de HEMA een strak corrigerend broekje kopen. De steunkousen gaan namelijk maar tot mijn lies en aangezien ook een deel van de zijkant van mijn bil gedaan was moest ik daar het broekje voor dragen.

 

 

 

 

 

 

 

De eerste paar dagen na mijn operatie verliepen best goed. Doordat nu maar 1 bovenbeen geopereerd was, was ik sneller weer mobiel. Mijn andere been moest de compensatie opvangen maar dat ging best goed.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de komende dagen blijft het veel rusten, mijn been omhoog houden, ieder uur een paar minuten wandelen, veel bleekselderij eten en veel water drinken.

Let’s do this!

Tot snel weer! xxx

 

 

2 weken na de operatie

Hoi iedereen!

Ik ben ondertussen al ruim 2 weken aan het herstellen van mijn 1e operatie. Wat een opgave zeg!!

Nu terugkijkende op de eerste week na mijn operatie, kan ik eerlijk zeggen dat ik het best vond tegenvallen. Los van het feit dat ik totaal niet wist wat mij te wachten stond, waren die dagen echt heftig. Het lopen ging heel moeizaam en was erg pijnlijk. Kleine stukjes, van de bank naar de wc of naar de keuken, dat ging net. Maar de eerste dagen ben ik mijn huis niet uit geweest, want van 3 hoog traplopen zag ik nog zeker niet als een uitdaging! Ook moest ik 2 keer per dag mijn kousen wisselen. Ik heb kousen gekregen voor overdag en kousen voor ’s nachts. De kousen voor de nacht zijn iets soepeler en minder strak, die kreeg ik gelukkig ook zelf aan. Maar de kousen die ik overdag moet dragen zijn vreselijk! Met de pijn in mijn onderbenen was het voor mij onmogelijk om die kousen zelf aan te trekken. Gelukkig had ik hulp:

       

Langzaam kwam toen ook het besef dat ik het komende jaar, lees 24/7, die strakke en dikke steunkousen moet dragen. Tot aan de 4e operatie zullen deze kousen tot aan mijn lies zitten, maar na de 4e operatie zal dit gewisseld worden in een heel pak van enkels tot aan mijn borst. Ondanks dat ik wist waar ik voor gekozen had en ook heel goed weet waar ik het voor doe, wordt alles nu echt en realiteit. Maar niet alleen fysiek ook psychisch heeft het veel met mij gedaan. Ik was ineens hulpbehoevend en had veel ondersteuning nodig. Met alle liefde hebben mijn ouders en mijn vriend mij geholpen om alles zo comfortabel mogelijk te maken (hier ben ik ze eeuwig dankbaar voor) maar toch is het een breuk op je zelfstandigheid.  Ik ben nooit afhankelijk geweest.

 

Mijn bed was afgedekt met een zeil onder mijn hoeslaken met daarover nog een kleiner zeil die vocht absorbeert. Omdat de wonden de eerste week nog erg lekten waren deze voorzorgsmaatregelen helaas nodig. Ook over mijn benen kwam een absorberend zeil en dan pas mijn dekbed. Dat zag er zo uit:

 

 

 

 

 

Na ongeveer een week waren mijn benen niet meer blauw maar geel en keihard. HELP HELP! Wat gebeurde er? Grote paniek waarom mijn benen zo hard waren. Gelijk mijn lotgenoten benaderd met de vraag of dit ‘normaal’ is. Binnen no time kreeg ik tig geruststellende berichten dat iedereen dit heeft gehad na de eerste weken van de operatie. OPLUCHTING.. Paniek voor niks dus haha. De lege ruimte in mijn benen waren volgelopen met vocht, wat vervolgens is gaan harden omdat het teveel vocht is om af te voeren. Om dit weer soepel te gaan krijgen moest en moet ik nog steeds veel bewegen en zorgen dat mijn kuitspieren aan het werk blijven. Mijn kuiten zorgen ervoor dat mijn lymfe het vocht gaan afvoeren. Ook de oedeemtherapie is hier belangrijk voor. Denk niet dat dit geheel pijnloos is hoor. Het is een hel. Gelukkig heb ik een lieve therapeute die heel veel met mij klets waardoor ik enigszins afgeleid ben, maar ik hoop toch zeer dat de massages snel resultaat gaan opleveren.

 

 

 


Zo werd mijn door de assistente van de dokter verteld dat bleekselderij goed helpt voor het afvoeren van vocht. Mijn nieuwe verslaving is geboren.. ‘BLEEKSELDERIJ’!!! Alles wat helpt voor het afvoeren van mijn vocht, doe ik! Dus bij deze.. Hello bleekselderij! Bye bye chocola!

 

 

 

 

 

Na 2 dagen kon ik mij heeeeel langzaam en met veel pijn verplaatsen in mijn huis. Eerlijk, ik vond mijn huis heel erg leuk. Maar als je een week lang alleen maar rondjes loopt in je eigen huis, dan ben je er wel een keer op uitgekeken haha.

Gelukkig krijg ik sinds afgelopen week de kousen met het hulpmiddel zelf aan, zoals je ziet op de foto’s. Anders is het echt niet te doen!

       

        

 

Maar.. ze knellen erg mijn heilige kleine teen af.. OPLOSSING.. iets in de kous stoppen zodat die niet meer op mijn teen drukt. Wat kon dat wezen? Ondertussen van alles geprobeerd, theelepel, de reader van de rabo, een pen, dop van een pot.. maar helaas werkt dat ook voor korte duur en kan ik daarmee niet in mijn schoen haha.

 

 

 

 

 

 

 

Het verschil tot nu toe. Links voor de operatie, rechts na de operatie.

 

I keep you posted!!

xxx

 

1e operatie

Vandaag mijn eerste operatie gehad.. YES!!!!

Ik was al een aantal weken aan het aftellen, maar iedere week had ik gelukkig wel iets wat eerst de prioriteit kreeg. Zo ging ik eind maart de Strong Viking Mud run 13 km met mijn vader doen, een aantal verjaardagsfeesten van vrienden en afgelopen weekend Pasen vieren met de familie. Dit waren goede afleidingen en zo kon ik mijn zenuwen onder controle houden. Dit ging allemaal goed… tot gisteren, dinsdag, want toen begonnen de zenuwen en spanningen echt wel te komen. De hele dag misselijk, afgeleid en alleen maar bezig met de 1e operatie die vandaag ging plaatsvinden.

 

Voor de nazorg had ik gisteren eerst nog een intake bij een fysiotherapeute die oedeemtherapie geeft. Een prettig gesprek, ervaren vrouw die mij op mijn gemak stelde. Ook moest ik gisteravond al aan de antibiotica beginnen. Voor een goede nachtrust nog 2 paracetamol ingenomen, maar helaas dat hielp niet tegen de spanning. Slecht geslapen, vroeg wakker en met moeite toch nog een ontbijt naar binnen gekregen.

 

 

Daar zat ik dan in de wachtkamer om 07.30u. Geen idee wat mij te wachten stond, maar dat ik zenuwachtig was, dat was een feit. Om 08.00 werd ik verzocht naar de steriele zone te komen. Hier kreeg ik het allermooiste jasje ooit aan, met zeer charmant onderbroekje en een netje voor op mijn hoofd. Alles voor een steriele zone! Ahum.. De assistente bracht mij naar het bed, waar we alle belangrijke informatie nog een keer doornamen. Ondertussen kreeg ik paracetamol en kalmeringstabletjes. Rond 08.30u werd ik naar de operatiekamer begeleid. Hier werd ik door een andere assistente steriel gemaakt en mocht ik fijn even in mijn blote kont op een krukje gaan staan. “Uiteraard mevrouw, mijn schaamte ben ik vandaag allang kwijt geraakt”.. Daar kwam dr. Boonen met de ‘verlossende woorden’ dat de operatie ging beginnen. Eerst werden mijn beide onderbenen verdoofd. Om heel eerlijk te zijn, was dit echt niet pijnloos. Een aantal spuiten op meerdere plekken en vervolgens ging de canule mijn been in (naar de plekken die niet verdoofd waren) om de verdoving erin te spuiten. Pijnlijk! Pijnlijk! Vervolgens moest de verdoving een half uur inwerken en kon daarna de liposuctie beginnen. De assistente steunde mij gedurende de hele tijd, met lieve woorden dat ik het heel goed deed en mij sterk hield. Ook probeerde ze nog een fijn gesprek aan te gaan over van alles en nog wat. Eerlijk.. Het enige wat ik toen dacht was .. SSSSTTT!!!

 

 

Om 11.00 kwamen dan de echte verlossende woorden “mevrouw Klatt we zijn klaar!” YESSSSSS ik heb het overleefd!!! YESSSSS ik zie verschil!!! IK WIL NAAR HUIS!!!!!!

Een half uur moest ik nog blijven om mijn bloeddruk te controleren en om fijn een kopje soep en ontbijtkoek op te eten. De volgende patiënt lag al te wachten.. Lopende band werk? De assistente kwam nog wel even met mij kletsen. Een hele lieve vrouw! Toch wel fijn dat deze mensen er zijn. Dan voel je je niet alleen. 

 

 

 

Thuis aangekomen werd ik al lekker vertroeteld en verwend door mijn ouders en mijn lieve vriend. Alhoewel ik niet veel meer kon dan alleen op de bank liggen met een zeil en handdoeken onder mijn benen en rusten ging ik tussendoor toch stukjes lopen (lees naar de wc en terug), met ondersteuning.

 

 

 

 

Waar werd ik heel vrolijk van? Alle lieve berichtjes, appjes, telefoontjes, kaartjes en lieve woorden van iedereen! Super bedankt! Dit is echt een hele goede steun en ik voel mij erg geliefd hierdoor! Bedankt lieve mensen!

Nu klaar maken voor een nacht die hopelijk goed zal verlopen. Keep you posted!

Sweet dreams lieve mensen!

 

 

Steun en Liefde

Hoi iedereen!

Vandaag mijn eerste blog!

Ongeveer 4 weken geleden heb ik na veel wikken en wegen uiteindelijk mijn website online gezet. Ik vond het super spannend en eng om mezelf zo kwetsbaar op te stellen op het web.  ‘Welke reacties ga ik krijgen?’, ‘Hoe gaan mensen nu tegen mij aan kijken?’, ‘Wat gaan de mensen over mij zeggen?’. Allerlei gedachtes die door mijn hoofd spookten. Maar tegelijkertijd was ik ook opgelucht dat de website eindelijk online ging. Veel emoties gingen namelijk gepaard bij het schrijven van mijn verhaal. Vooral het maken van de foto’s vond ik erg confronterend, dat was echt wel een momentje…

 

Eenmaal online kreeg ik veel vragen over de ziekte en over mijn klachten. Logisch want de ziekte is best onbekend. Ik heb veel lieve en positieve reacties gekregen van de mensen die dicht bij mij staan, maar ook van de mensen die ik minder vaak spreek of zie of zelfs nooit eerder gesproken heb. Zo is een leerling uit mijn klas op eigen initiatief met zijn moeder een flesseninzameling actie gestart. Zoals je kunt zien op de afbeelding hiernaast, hebben zij de voorpagina van ‘De stem van Dordt’ bereikt. Ook op de website ‘In de buurt‘ staat de actie van deze 2 schatten online!

 

 

 

Mijn vriendin Fleur helpt mee aan deze flesseninzameling. Zij verzamelt ook lege flessen en de bonnetjes daarvan in, maar dan in Enschede! De bonnetjes stuurt ze vervolgens op naar Brandon, de leerling uit mijn klas. Zie hiernaast haar bericht. Klik hier voor de link naar haar bericht op facebook.

 

 

 

 

Mijn bericht over de ziekte en mijn website is op Facebook super vaak gedeeld! Dank daarvoor! Ook wil ik iedereen die een donatie heeft geschonken heel erg bedanken! Mede door deze donaties heb ik nu één operatie kunnen bekostigen!!! Deze operatie zal plaatsvinden op 19 april.

Nogmaals super bedankt voor alle lieve reacties, positieve en opbeurende woorden en zeker voor alle donaties!

Liefs,

Mariska

Welkom!

 

Welkom!

Super leuk dat je op mijn site komt kijken.
Ik zal mezelf kort voorstellen. Mijn naam is Mariska Klatt en ik ben 27 lentes jong. Sinds kort woon ik in het mooie Rotterdam en geniet ik van elke dag. Onder het kopje ‘OVER MIJ‘ lees je meer over wie ik ben en leg ik uit waarom ik deze website heb gemaakt.

De komende maanden ga ik hier mijn blogs schrijven over mijn ziekte, de dagelijkse belemmeringen door mijn ziekte, de weg naar de operaties toe, de operaties zelf en de nazorg.
Blijf mij blogs volgen en ik houd je op de hoogte!  

Liefs, Mariska